Eindejaarslijstjes

Geheel in lijn met de heersende trend tracht Primus inter Pares net als ieder ander zichzelf respecterend medium zijn helder licht te laten schijnen op het voorbije jaar. De überslimste mens ter wereld zullen we allicht pas in 2012 (of in 2017, afhankelijk van de reactiviteit van Koen) mogen aankondigen, maar in afwachting zijn we al behoorlijk trots u de volgende laureaten te mogen presenteren. Eddy, laat de trom maar roffelen!

Ziezo, Eddy trommelt ondertussen als een bezetene. Het publiek in de living, voor de gelegenheid bestaande uit Kenny, Winnie de valkparkiet en Kitoko de Agapornis Fischeri, houdt het niet meer van de zenuwen. De lichten worden gedoofd, de spanning stijgt. “Als ik maar geen Lul van het jaar word”, zo stamelt Kenny nog, net voor de begingeneriek door de boxen schalt. En Eddy, die trommelt nog steeds als een bezetene.

Ik start mijn blitse powerpoint. Beginnen doen we met de categorie ‘Most Valuable Trappenheimer’. Eddy trommelt dat het een lieve lust is, en begint bovendien ook te zweten als een rund. Hostess Evi Gruyaert bestijgt de bühne met de mysterieuze enveloppe. “Most Valuable Trappenheimer van het jaar 2011: Kenny Winckelmans!”, roept ze vol overtuiging. De handen en pootjes gaan op elkaar, want dit is inderdaad de verdiende winnaar, zo menen Winnie en Kitoko. Kenny bleek het voorbije seizoen dodelijk efficiënt voor doel, en is ook zelden of nooit geblesseerd. “Het is een hele eer voor mij om deze trofee in ontvangst te mogen nemen”, zo begon de kersverse winnaar zijn overwinningsspeech. ”Ik ben ook heel blij dat de jury niet zozeer naar kwantiteit heeft gekeken, maar des te meer naar de kwaliteit die ik aan de dag heb weten te leggen in die ene vriendenmatch die ik dit seizoen al heb gespeeld. Het was een wedstrijd op het scherpst van de snee, zo meen ik me nog te herinneren, met kansen voor beide teams. Plots kreeg ik de geniale ingeving om op de bank te gaan zitten, want na die twee spurtjes van toch zeker 7 meter zat ik namelijk door mijn beste krachten heen. Michel Vanderlinden nam mijn plaats in, maar of dat wat geworden is, kan ik nu helaas niet bevestigen noch ontkennen. Alleszins, ik ga er alles aan doen om volgend seizoen nog beter te doen, en om mijn wafels te verkopen voor ze vervallen zijn. Bedankt allemaal, tot ziens!”

Nadat de euforie weer plaats had geruimd voor een beleefde stilte in de zaal, besloot ik om over te gaan naar de volgende categorie, die van ‘Album van het jaar’. Genomineerden in deze categorie: El Camino van de Black Keys, beter gekend als de Zwarte Sleutels, Ceremonials van Florence & The Machine en My Perception van de Blackbox Revelation. Niet zonder enige schaamte dien ik er meteen bij te vertellen dat My Perception niet het album van het jaar geworden is, in tegenstelling tot wat ik in eerdere berichtgeving wel eens durfde te poneren. “Sorry, Jan, ik weet dat je ontgoocheld zal zijn”, zo trachtte ik mijn hachje nog te redden voor het publiek, maar noch Winnie, noch Kitoko gaven een kik. Kenny was inmiddels een doos wafels gaan opdiepen uit zijn kofferbak, daar hadden we even geen last van.

“Evi? Evi! Blijf van die truffels af! Neen, die bak Barbar is voor straks. Kom, breng maar een nieuwe enveloppe”, zo probeerde ik mijn intelligente sidekick in het gareel te houden. “Lul van het Jaar: de 12-jarige snotaap die Kristof wist voor te blijven tijdens het karten!”, kraaide Evi. “Evi, dom wicht, daar zijn we nog niet aan toe. Kom, bol het af, ik trommel Dina Tersago wel op”. ”Mag ik dan stoppen met trommelen?”, zo probeerde Eddy zich er in de verte vanaf te maken. ”Niks van, blijven trommelen!”, antwoordde ik categoriek. Trommelen for life is bij mijn weten nog niet uitgevonden, maar nu wel.

Ondertussen was Kenny opnieuw de zaal binnengekomen met zijn doos wafels. Net op tijd om Dina te horen vertellen dat El Camino van de Zwarte Sleutels het Album van het jaar is geworden. Helaas konden de Zwarte Sleutels niet aanwezig zijn op de prijsuitreiking van Primus inter Pares. Is het niet belangrijk genoeg, misschien? Hé? Winnie en Kitoko knikten instemmend. Eddy trommelde lustig verder, en Kenny liet een wafel op de grond vallen. Moraal van het verhaal: vrolijk kerstfeest!

Trappenheimers – Foot Fighters: orde op zaken

Na een smadelijke, doch verdiende nederlaag tegen Zodiac vorige week, hadden de Trappenheimers één en ander recht te zetten om zich te handhaven in de hogere regionen van het klassement. Uitgerekend tegen de Foot Fighters, het zwarte beest par excellence, moest de thuisploeg alle zeilen bijzetten om een vrije val richting tweede kolom te vermijden. Er slopen dus wel wat twijfels in de Trappenheimse gelederen, maar met een indrukwekkende 7-0 overwinning werden de critici vakkundig de mond gesnoerd.

Vorig seizoen bleken de Foot Fighters twee keer te sterk voor de Trappenheimers. De staartploeg van weleer haalde dankzij twee driepunters bijna 50 % van zijn puntentotaal tegen ons. Een beetje beschamend, dat geven we grif toe. Onnodig te vertellen dat we nogal gebrand waren op een eerste overwinning tegen de troepen van onder meer Johan Meuris, Tim Souveryns en dekselse Vinnie.

De voortekenen waren alleszins niet bijster gunstig. Klokslag 18u - toevallig het uur waarop de wedstrijd begon – stond ik nog vrolijk te tanken in Hever bij gebrek aan benzine, met een nerveuze Diederick die het tafereel van in de wagen gadesloeg. ‘Tiens, Diederick en Kristof, is dat niet net de voltallige verdediging van de Trappenheimers?’ I rest my case.
Goed 10 minuten later stoven Diederick en ik de Kampenhoutse sporthal binnen. Een schietgebedje en een blik op het scorebord later konden we opgelucht ademhalen. De bordjes nog in evenwicht, en dominant voetbal van de thuisploeg.

Met de inbreng van een defensie bleek onze aanval plots veel beter te draaien – zoek niet naar een of andere logica, het gaat hier om de Trappenheimers. Koen vond vrijwel meteen het gaatje en knalde de 1-0 snoeihard binnen. Twee minuten later pakte Ben uit met zijn handelsmerk: de frommelgoal. Geen 5 minuten later stond het 3-0, nadat ik met een strak afstandsschot het verste zijnetje had geviseerd. De Trappenheimers op rozen, de Foot Fighters waren er met de rust in zicht nog niet in geslaagd om doelman Björn van dichtbij te bewonderen.

Het spelbeeld veranderde na rust nauwelijks. Vlak na de aftrap ging Koen voor eigen succes, en punterde de bal via de rechterpaal tegen de netten. De volledig vrijstaande Peper (aka Puntige Peter) kon het maar matig appreciëren, en besloot om hetzelfde te proberen. Zijn pronte punter vanop 15 meter dwarrelde via dezelfde paal binnen, waardoor de forfaitcijfers op het bord stonden. Bjorn bekeek het allemaal vanop een afstand, en leek al voornamelijk te denken aan de bitterballen die traditioneel op uitstekende wijze gefrituurd worden door de Kurre van de cafetaria.

Bjorn was net aan het wuiven naar de eigen supporters, toen ikzelf alweer voor opschudding zorgde. Puntige Peper met een listige intrap door het hart van de defensie, en ik met de prima controle en dito afwerking. De scheidsrechter begon zich ondertussen af te vragen hoeveel doelpunten we nu al gemaakt hadden, en hoe het komt dat hij vandaag nog niet onderuit was gelopen door een zekere Stefan Schelkens. Niemand die het wist.

Het orgelpunt van de avond moest op dat moment echter nog komen. Terwijl Bjorn kushandjes aan het werpen was naar de eigen supporters en Diederick op het veld luidop stond na te denken hoe hij in godsnaam een Fnac-kaart aan de man moet brengen, zette ik met Peter een aanval op. Wat doet een mens anders tijdens een zaalvoetbalmatch, nietwaar. Het opzet was redelijk simpel: ik speelde de laatste verdediger uit, om nadien de keeper uit te schakelen met een eenvoudige dubbelpass via Peter. Peter had echter andere plannen, en leek mijn hattrick vooral te willen dwarsbomen.

Nadat ik de bal plichtsbewust naar Peter had gespeeld en mezelf richting tweede paal begaf om de bal eenvoudig binnen te leggen, kreeg Peter een even geniale als dwaze ingeving. Achteraf zou hij zichzelf nog proberen te verschonen door te stellen dat een pass over de grond niet zou aangekomen zijn, wat ik ten zeerste durf te betwijfelen. Alleszins, Peter zwiepte zijn veel te hoge en veel te harde voorzet richting tweede paal. Als een volleerde Peter Crouch kliefde ik door het zwerk, om de bal net onder de deklat binnen te buffelen met een welgemikte kopstoot. Bjorn was op dat moment net kushandjes aan het uitdelen aan het thuispubliek.

Om een lang verhaal kort te maken: de Trappenheimers wonnen relatief makkelijk met 7-0 en pakken drie belangrijke punten in de strijd om de 5e plaats. Het zwarte beest van weleer was een olifant, die dit keer een mug gebaard heeft. En, zo vertelde Diederick achteraf in de cafetaria, ze wilde zelfs geen Fnac-kaart kopen.

Socialistische potjes

Vanmorgen op een wel zeer interessant artikel van mijn concullega Koen Meulenaere gebotst. Sinds vanmorgen staat het nog vaster dan gisteren – en dat was al redelijk vast – dat ik nooit op sp.a zal stemmen, en dat ik nooit naar Pukkelpop ga.

Onze vriend Chokri, waarvan de achternaam me even ontsnapt, blijkt niet zo heilig als zijn meelijwekkende optredens na het Pukkelpopdrama doen vermoeden. “Neen, doe het niet, eis alsjeblief geen drankbonnen terug”, zo smeekte de socialistische vlegel aan iedereen die het wilde horen. “We hebben al zo weinig centjes, en ik moet die dure zinger – zongwriters nog betalen, en al die arrogante rocksterren, en we hebben al zo weinig centjes, en dan komen jullie nog vragen om drankbonnen, terwijl jullie amper 120 euro hebben betaald voor een ticket, en we hebben al zo weinig centjes, jongens jongens jongens toch…”. Loser.

Het artikel is redelijk lang, maar zeker de moeite waard om eens door te lezen: http://www.knack.be/opinie/blogs/meulenaere/que-pasa/opinie-4000012701839.htm

De Tijdloze

Naar jaarlijkse gewoonte maakt heel Studio Brussel luisterend Vlaanderen zich op voor een nieuwe editie van De Tijdloze. De Afrekening in het kwadraat, zeg maar. Thomas De Soete maakt er dagelijks een praatje over – ik weet het Thomas, ik moet nog altijd stemmen – en ook dit jaar zullen het de Belgische platen zijn die de tijdloosste platen aller tijden zijn gebleken. Alweer.

Ik zet er bijvoorbeeld nu al 100 euro en mijn beste fles wijn op dat Mia alweer in de top 10 zal belanden. En hoezeer ik ook probeer om Nothing really ends op nummer 1 te krijgen, het zal alweer njet zijn. Het ter ziele gegane Jobbery dan maar? Mijn persoonlijke interpretatie van Roebieroebieroebieroebie, die ik op tijd en stond wel eens op gracieuze wijze te berde durf brengen terwijl ik ‘s ochtends sta aan te schuiven? Ik ben er nog niet helemaal uit. Waarvoor mijn welgemeende excuses aan Studio Brussel en de stilaan wanhopige Thomas De Soete.

Tijdloos of niet, voor mij is Florence en haar machien alleszins de artieste van 2011 geworden. Ceremonials is met een straatlengte voorsprong (ik heb het gecheckt op google streetview) de beste plaat van het jaar, getuige onder meer het volgende geniale nummer. De clip is een beetje aan de morbide kant, daarover gaan we niet redetwisten. Maar als Florence graag met een breinaald in een pop zit te poken, wie ben ik dan om daar een opmerking over te maken?