De Tijdloze

Naar jaarlijkse gewoonte maakt heel Studio Brussel luisterend Vlaanderen zich op voor een nieuwe editie van De Tijdloze. De Afrekening in het kwadraat, zeg maar. Thomas De Soete maakt er dagelijks een praatje over – ik weet het Thomas, ik moet nog altijd stemmen – en ook dit jaar zullen het de Belgische platen zijn die de tijdloosste platen aller tijden zijn gebleken. Alweer.

Ik zet er bijvoorbeeld nu al 100 euro en mijn beste fles wijn op dat Mia alweer in de top 10 zal belanden. En hoezeer ik ook probeer om Nothing really ends op nummer 1 te krijgen, het zal alweer njet zijn. Het ter ziele gegane Jobbery dan maar? Mijn persoonlijke interpretatie van Roebieroebieroebieroebie, die ik op tijd en stond wel eens op gracieuze wijze te berde durf brengen terwijl ik ‘s ochtends sta aan te schuiven? Ik ben er nog niet helemaal uit. Waarvoor mijn welgemeende excuses aan Studio Brussel en de stilaan wanhopige Thomas De Soete.

Tijdloos of niet, voor mij is Florence en haar machien alleszins de artieste van 2011 geworden. Ceremonials is met een straatlengte voorsprong (ik heb het gecheckt op google streetview) de beste plaat van het jaar, getuige onder meer het volgende geniale nummer. De clip is een beetje aan de morbide kant, daarover gaan we niet redetwisten. Maar als Florence graag met een breinaald in een pop zit te poken, wie ben ik dan om daar een opmerking over te maken?