Google is watching you

Google Analytics is een fantastisch instrument. Het verschaft iedere gebruiker van WordPress informatie over de manier waarop bezoekers de weg naar zijn of haar website hebben gevonden. En dat levert soms verrassende resultaten op.

Vandaag is er bijvoorbeeld een duister figuur op Primus inter Pares beland, simpelweg door ‘hoe haal ik het frontje eruit voor de radio in te bouwen in een chevrolet spark’ in te typen op Google. Prachtig noem ik dat. Hoe een zoekterm iets kan vertellen over de persoonlijkheid van zijn schepper, het blijft me intrigeren. Ten eerste is een Chevrolet Spark een erbarmelijk vehikel, en zijn alle bestuurders van een dergelijk voertuig per definitie een beetje simpel van geest. Bovendien is ‘het frontje eruit voor de radio in te bouwen’ helemaal geen correct Nederlands, wat erop wijst dat onze Chevrolet Spark-bezitter de lessen Nederlands steevast aanwendde om in alle hevigheid te neuspeuteren. Met het resultaat van dat geneuspeuter bekogelde hij dan als een bezetene de rug van juffrouw Frieda, die, zoals dat in het vakjargon heet, ‘niets in het snotje had’. Een andere mogelijkheid is dat we hier te maken hebben met een googelaar die tijdens die lessen Nederlands nog in Angola zat te dagdromen over de knalgele Chevrolet Spark die hij zou bezitten, nadat hij met succes 34 grensovergangen was gepasseerd in het laadruim van een Mercedes Actros. “Alleen spijtig van het frontje van die radio voor in te bouwen”, zou hij denken. In het Angolees dan.

En dan nog is het niet gedaan. Want, zo blijkt, een radio is gewoon standaard in een Chevrolet Spark. Wat onze man dus bezielde om ‘hoe haal ik het frontje eruit voor de radio in te bouwen in een chevrolet spark’ te typen, Joost mag het weten. Maar alvorens we al te veel op de kap zitten van de arme stakker, dient het ook gezegd dat het allemaal nog een streep erger kan. Of wat dacht u van de zoekterm ‘gsm koen van den zegel’? Ik denk er alleszins het mijne van.

Mechelen – Zürich: een reis om te vergeten

Het beloofde vandaag een zware dag te worden. Na een redelijk slapeloze nacht, met ongeplande intermezzo’s omstreeks 1 en 3u, verliet ik om 6u30 de heilige sponde om koers te zetten richting de Zwitserse hotelkamer waar ik me nu bevind. Maar die reis verliep niet zonder slag of stoot.

De ellende begon al iets voorbij 7u, toen de wijsneuzen van de NMBS er maar weer eens in geslaagd waren om het hele treinverkeer tussen Antwerpen en Brussel in een hopeloze knoop te rijden. Trein A werd aangekondigd met een kwartier vertraging, zodat iedereen 7 perrons verder ging wachten op trein B met dezelfde bestemming. Nadat trein B ook eens van spoor was gewisseld, bleek trein A alsnog sneller in Mechelen te arriveren dan onze vrienden van het spoor hadden bevroed. Als ze op de Olympische Spelen een discipline trolleytrekken invoeren, ik zou absoluut meedoen voor de prijzen. Ik dus als een volleerde trolleytrekker van hot naar her, om vervolgens weer bij hot te belanden. 20 minuten later dan voorzien zat ik op een trein die me wel eens tot in Brussel-Noord zou kunnen voeren. Dat deed hij ook, tot ieders verbazing.

Maar daar was de toestand zo mogelijk nog schrijnender. Spoorwissels, afgeschafte treinen en vertragingen zijn er schering en inslag. Op de koop toe wordt alles nog eens herhaald in het Frans, kwestie van het nog dubbel zo erg te laten lijken. Mijn trein bevond zich waarschijnlijk nog ter hoogte van Charleroi-Zuid toen hij in Brussel moest zijn, dus opteerde ik ervoor om de trein van 7u57 te nemen (ondertussen was het al zeker 8u20, maar laten we dat het voordeel van de geordende chaos van de NMBS noemen), waardoor ik maar een dik half uur te laat op de luchthaven stond. Valt goed mee, naar Belgische normen.

Aangezien ik op een vlucht van Swissair verwacht werd, verliep de check-in naar goede gewoonte met de regelmaat van een Zwitserse klok. Stipt op tijd, de glimlach van de sympathieke Zwitserse stewardess kreeg ik er zelfs gratis bovenop. Ook in het luchtruim verliep alles naar wens. Een behoorlijk droge croissant als ontbijt, een Sprüdelwasser zonder sprüdel, het zijn geen zaken waar een mens als ik over ligt te neuten. Halverwege Duitsland was het echter gedaan met de pret. Ik ben al niet bepaald happig op turbulentie en luchtzakken, en wanneer er dan nog een hardnekkige kramp in mijn kuit schiet, is de lol er wat mij betreft helemaal af. Alleszins, die kramp heb ik op meesterlijke wijze weten te maskeren – ofwel kon mijn buurvrouw haar lach minstens even goed camoufleren – zodat ik bij mijn weten geen al te belachelijke indruk heb nagelaten, geheel tegen mijn natuur in. Na 3 minuten trekkebenen, schuifelen, van positie wisselen en na een verdoken kuitmassage ben ik er dan in geslaagd om me weer min of meer normaal te gedragen. Ondertussen maak ik me op voor de officiële perspresentatie, die binnen 20 minuten begint, en merk ik dat bruine schoenen toch niet al te best bij een zwart kostuum passen. Het zij zo.

Stand van zaken: de überslimste mens ter wereld

Nu de hype rond de Slimste Mens samen met het aureool rond Erik Van Looy enigszins is verdwenen, wordt het tijd om de marketingmachine rond mijn eigenste überslimste mens ter wereld stilaan op gang te brengen. Heb ik al gezegd dat het wel eens ronduit geniaal dreigt te worden?

Er zullen vragen zijn. En antwoorden. De juiste, vaak. Wie toch de mist ingaat, riskeert zijn hele reputatie samen met een handvol waardevolle seconden de vuilbak in te kieperen. Om maar te zeggen dat de überslimste mens ook onder grote druk zal moeten presteren om niet zélf de meeste klappen te incasseren. Dixit Erik Gert Van Looy.

Gisteren heeft ondergetekende tot na middernacht intro’s uitgedacht, een evenwichtige vragenlijst bij elkaar gepend en dit alles verpakt in de aanstekelijke rijmvorm die de Slimste Mens al jaar en dag typeert. Waarna mijn fantasie het ruime sop koos en met een aantal ambitieuze addenda op de proppen kwam, die de überslimste mens naar een andere dimensie moeten liften. Folietjes die de kandidaten duchtig uit hun lood kunnen slaan, zeg dat ik het gezegd heb.

Tot slot wens ik mijn trouwe schare lezers te bedanken voor het trouwe lezen, en dus zijn hier al drie weggevers die hen misschien wel op weg zullen zetten naar de eeuwige roem: Birma, Battle of Hastings, Dominique Strauss-Kahn. Prego. Vrijdag volgt er een geheime brainstormsessie, eentje waar Kafka ongetwijfeld jaloers op zou zijn. Wordt vervolgd…

Triggerfinger: I follow rivers

Nochtans ben ik op twee nummers na geen grote fan van Triggerfinger. Nochtans vind ik ook Likki Ly (of hoe het ook geschreven mag worden) geen geweldige zangeres, op één nummer na. Maar gooi het allemaal bij elkaar, en er vloeit klaarblijkelijk toch iets moois uit voort:

http://omroep.vara.nl/media/84673

Liefde in drie letters

Liefde kan soms kinderlijk eenvoudig zijn. Een openlijke liefdesverklaring die bestaat uit een 5,5 liter V8 met twinturbotechnologie, 407 pk, 607 Nm, een geniale achttrapsautomaat én die bezegeld wordt met een 650i badge, daar kan zelfs een gelukkige vrijgezel als ik niet aan weerstaan. Kom hier, BMW van mijn dromen.

De opmerkelijke lezer had het ongetwijfeld al opgemerkt: het is angstaanjagend lang geleden dat ik nog eens iets over auto’s heb neergepend. Ook ikzelf dacht even dat de vonk er niet meer was. Uitgeblust na een vier jaar durende overdosis, misschien. Tot ik vanmorgen oog in oog kwam te staan met de beroemde angel eyes van de nieuwe BMW 6. Klaar voor een stomende rit van Antwerpen naar Zellik waar ik tot op dit eigenste moment van mag nagenieten. Overmand door emoties, met meer dan 400 paarden onder een gaspedaal en een cockpit die zelfs de meest roekeloze brokkenpiloot tonnen vertrouwen inboezemt; het zijn niet bepaald de ideale omstandigheden om met een heerlijk grommende V8 de oprit van de A12 aan flarden te rijten en voor één keer het linkerrijvak te terroriseren. Ecologisch is het allemaal niet, maar Moeder Natuur zou hetzelfde gedaan hebben. Zeker weten.

Nu is de BMW 6 niet meteen moeders mooiste, hoe hard ze bij BMW ook geprobeerd hebben om hun ultieme GT de nodige flair te bezorgen. Vermits het speelgoedje nog altijd ongeveer 2 ton op de weegschaal zet, ziet hij er ook eerder uit als een dikke Boeing beter dan een afgetrainde straaljager. Hoewel dat overgewicht meesterlijk gecamoufleerd wordt door een briljant chassis (dat van de nieuwe 5-Reeks), en ook het geleverde vlieg- en stuntwerk doet anders vermoeden. Om nog te zwijgen van één van de beste motoren ooit gebouwd, die na iedere streling van het gaspedaal trakteert op een hemelse symfonie waarvan je het einde niet wil horen. Op voorwaarde dat de tankkaart bijgeleverd is, welteverstaan. Wat ik zou doen als ik 101.000 euro op een rekening had staan? Niet twijfelen.

Goede voornemens

Allicht heeft niemand het in de smiezen. Niemand behalve Marie-José, de 86-jarige witte stoot die me steevast vanachter haar gordijn ligt te begluren wanneer ik door weer en wind het hazenpad richting Finse piste kies. Als vanouds ben ik weer driftig aan het trainen. De kerstkilo’s zijn inmiddels bijna gecompenseerd, tijd om echt vooruitgang te maken.

Op 31 maart beleeft mijn sportieve ik immers een absolute hoogdag. Diep in de Ardennen haspel ik dan een halve marathon af langs de hopelijk ontdooide, doch nog spekgladde en modderige skipistes, om zonder versagen de eindmeet te bereiken en spoorslags dood te vallen. Figuurlijk, hopelijk. De in loopmiddens gevreesde Crêtes de Spa wordt daarmee het eerste grote doel van 2012, maar dat is niet alles.

Nog op sportief vlak ben ik vastberaden om zowel de Trappenheimers, Anno ’83, United als RS Corsica naar de titel te loodsen. Een redelijk absurde ambitie in sommige gevallen, doch wie het hoogste niet viseert, heeft de levensles niet geleerd.

Extrasportief gaat het me bovendien ook voor de wind in 2012. De economische crisis laat ik bewust voor wat hij is, want met mijn 42 dagen vakantie kan het geld weer naar hartelust rollen. Barcelona is een conditio sine qua non, Parijs is dat evenzeer, en ondertussen doen er ook geruchten de ronde dat mijn reishonger me wel eens terug naar Lissabon en de streek rond Verona en het Gardameer zou kunnen voeren. Als Marie-José mee wil, tenminste.