Quo vadis, Primus?

“Tu quoque, fili mi?”. Het zijn de gevleugelde woorden van wijlen Julius Caesar, net voor hij gedood werd door zijn eigen zoon, Brutus. Ziezo, tot zover jullie dagelijkse portie geschiedkundige kennis. Over naar het gezwans van alledag.

Vorige zondag draafde ik vrolijk rond op het Brusselse vakantiesalon. Dat heeft me aardig wat stof tot nadenken opgeleverd. En het kan me nog veel meer opleveren, want ik heb aan zowat alle prijsvragen meegedaan die in mijn gezichtsveld opdoken. Vandaag volgde daaruit een eerste ontgoocheling, toen bleek dat niet ik, maar wel een zekere Annemie Valgaerts een reis gewonnen heeft naar Zuid-Frankrijk. De arrogante troela zal mijn wedstrijdformulier wel uit de urne gevist hebben, dat kan niet missen.
Doch ik ben geen rancuneus figuur. Daarom ben ik vlijtig op zoek gegaan naar een reisbestemming. Mijn longlist van mogelijke landen en streken begint echter zodanige proporties aan te nemen dat er, op enkele conflictzones in het Midden-Oosten na, zowat de godganse wereld op figureert. Ik heb desalniettemin een lichte voorkeur voor Denemarken, de Provence, de Cycladen, Kroatië, Slovenië, Zweden, Zuidwest-Noorwegen, Portugal (cfr. Madeira) en zelfs Florida. De hamvraag blijft dus dezelfde: quo vadis, Primus?

Kokerellen met Kristof

Er was eens een kip die het aan de stok kreeg met boer Ben. Dat draaide uit op een ultiem duel, waarbij de kip haar meerdere moest erkennen in onze vliegende keeper (lees: kipper). Vorige week had ook ik een tikkeneitje te pellen met één van onze gevederde vrienden. Het resultaat: Romige kip met cashewnoten, geflankeerd door farfalle met groene pesto. Kristof versus kip: 1-0.

De strijdwapens (voor 4 personen):

- 1 potje Boursin met fijne kruiden
- 600 gram kipfilet
- 200 gram spekreepjes
- peper en zout
- 100 gram cashewnoten
- 400 gram farfalle
- 1 ui
- 2 eetlepels groene pesto

Stap 1: we smurfen de kipfilet in reepjes, we snipperen de ui, en gooien beide substanties in een met gesmolten boter gevulde pot. Kruiden met peper en zout is bij deze ook aangewezen.

Stap 2: Van zodra de kipfilet goed doorbakken is, gooien we de spekreepjes erbij.

Stap 3:  Ondertussen had je het water voor de farfalle al lang moeten opzetten. Farfalle versus Kristof: 1-0

Stap 4: Laat de kip en de spekreepjes op een klein vuurtje verdersmurfen, en doe er tot slot ook nog het potje boursinkaas bij. Laat de kaas smelten en roer het geheel maar stevig door elkaar. Enthousiastelingen zullen al snel merken dat de kip, hoe dood ze op dat moment ook is, wel eens durft te gaan smurfen. Een veiligheidsbril is daarom aangeraden.

Stap 5: Wanneer de pasta gaar is, mag het water afgegoten worden en klets je er nog twee eetlepels groene pesto onder. Als kers op de taart smurf je de cashewnoten onder de pasta, en het smullen kan beginnen.

Vinamolata suave blanco: de witte wijnraaf

Naar jaarlijkse gewoonte toefde ik gisteren alweer (of toch voor het tweede jaar op rij) op de uiterst gezellige wijndegustatie in Zaal De Kram. Exact één jaar geleden verloren Diederick en ikzelf (Koen wilde weer per se dwarsliggen en deelde onze mening bijgevolg niet) ons hart aan de Spaanse Vinamolata, een fles witte wijn van heb je me daar voor een belachelijke prijs van net geen 4 euro per fles. Dit jaar was de suave blanco waarvan sprake gelukkig weer van de partij, zodat we weer een aantal overheerlijke kletskes (frisse aanzet, met een toets van honing en vanille, althans, dat zeggen mijn volstrekt onzinnige wijnnotities) naar binnen konden bommelen.

Maar het assortiment van onze goede vriend Caves Saint-Christophe was verder nog zeer uitgebreid. Een beetje te uitgebreid, gezien het aantal kletskes dat we achterover hebben geslagen. De buit bedroeg uiteindelijk vijf flessen, die ik volgende week in mijn nu reeds overvolle wijnrek (sommigen noemen het een boekenkast uit Ikea) mag stallen. Volgende wijnhalte: 21 november in Winksele. Wil er iemand Bob zijn?

Masterchef in 9 minuten

Wie in de buurt van mijn hometown woont of er vandaag al is gepasseerd, heeft het ongetwijfeld ook al zintuiglijk waargenomen: in Hever hangt tegenwoordig een hemelse geur. Insiders weten dan al hoe laat het is: Kristof heeft weer een vleesbroodje volgens zijn eigengereide geheime recept gebakken. Zet die koksmutsen maar gauw op, want hier komt een vleugje S.O.S Kristof van de betere soort.

Eerst is het tijd om in de frigo te duiken en er 500 gram gehakt en een ei uit op te diepen. Loop vervolgens door naar de kruidenkast, en leg beslag op het potje nootmuskaat, de lookpoeder en de traditionele peper- en zoutvaatjes. Eens bij de pottenkast aangekomen, zoek je maar beter een grote mengkom om de hele brij in te mengen. Passeer tot slot nog eens bij de voorraadkast voor een doosje paneermeel, en neem desgevallend de auto tot bij Krefel voor de aanschaf van een microgolfoven, mocht die nog niet voorhanden zijn.

Genoeg rondgehost, tijd om eens iets eetbaars in elkaar te flansen, hoor ik u al denken. Wel ja, waarom niet. De destructivisten onder jullie kunnen nu aan het feest, want het ei mag om te beginnen vakkundig kapot worden geklopt, teneinde de inhoud ervan in de mengkom te deponeren. Meng het gehakt vervolgens met het ei en 150 gram paneermeel, en kruid naar believen met peper, zout, nootmuskaat en look. Gooi dit alles in een bakvorm, sla jezelf voor het hoofd omdat je de boter in de frigo vergeten bent, en leg er twee kleine blokjes boter bovenop. Zet de bakvorm tot slot 9 minuten in de microgolfoven aan 750 watt, kuis het reeds geproduceerde kwijl op, en zet maar een teljoor klaar om meteen van het hemelse goedje te kunnen smikkelen en smullen.

Tip: vergrendel alle deuren voor de geur van Kristof’s knapperige, onweerstaanbare vleesbrood zich verspreidt door het huis en andere huisgenoten zich als een bende hongerige Afrikanen op de bakvorm storten. ‘t Is maar dat ik u gewaarschuwd heb.

Blinde vinken, witloof en Kasteelbier

Culinaire hoogstandjes, ik ben er op tijd en stond niet vies van. Zo ook deze middag, toen ik met de resterende overschotjes uit diepvries en frigo het volgende meesterlijke recept in elkaar kookte:

Men neme blinde vinken (een per persoon, tenzij u heel gulzig bent), alsook een grote pan. De blinde vinken lichtjes aanbakken (nog niet helemaal gaar), het witloof grof gesneden toevoegen en meebakken, Kasteelbier (1 flesje, bij voorkeur donker) erover gieten, wat muskaatnoot, zout en peper toevoegen, half uurtje laten sudderen, en tot slot de saus binden met Maizena. Ik heb er wat gekookte patatjes bij gemaakt, maar er is natuurlijk ruimte voor variatie.

Afijn, het was lekker.