Meerwaarde zoeken

De nieuwe Foo Fighters op de radio, een stralende ochtendzon die door mijn open raam priemt, en de heerlijke soundtrack van mijn Mitsubishi Colt 1.1 die zich een weg naar mijn oren baant. De ochtendstond heeft goud in de mond, en daar had ik beter ook een boterham in gepropt alvorens mijn dagelijkse calvarietocht naar Zellik in te zetten. Voorlopig krijg ik alleen roetdeeltjes, fijn stof en andere smeerlapperij binnen, maar zolang dat geen acuut levensgevaar oplevert, word ik het niet eens gewaar.

Misschien moet ik mijn geluk toch elders gaan beproeven, bedenk ik me soms. Een bed & breakfast in Zuid-Frankrijk bijvoorbeeld. Eentje waar SOS Kristof ‘s ochtends in de potten staat te roeren, om na een stevig ontbijt zijn gasten mee te tronen naar zijn royaal gevulde garage, alwaar de gretige BMW Z4, de charmante Lotus Elise en de flitsende Nissan 370Z roadster naar een enthousiaste bestuurder staan te lonken. Overmand door testosteron en een gezonde benzinegeur diepen ze stuk voor stuk hun zuurverdiende centjes op om te kunnen cruisen doorheen de Ardêche of de Provence. SOS Kristof wrijft zich in de handen, en gaat voor de rest van de dag languit aan zijn riante, zonovergoten zwembad liggen terwijl mijn Poolse klusjesman en mijn Slovaakse poetsvrouw de kamers in orde brengen. Meerwaarde gevonden.

Trappenheimers onder stoom

Voetbal van een andere planeet, dat is stilaan wat de Trappenheimers serveren in de voorbereidingswedstrijden op het nieuwe seizoen.  Zowel individueel als collectief scheert de ploeg hoge toppen, waardoor we onszelf stilaan als titelkandidaat moeten gaan bestempelen. Zelfs in een herschapen liga met veel zwaardere tegenstanders.

De fusie van reeks 1 en reeks 2 in de Kampenhoutse liga was onvermijdelijk. Met slechts 13 teams belooft het zelfs met de twee samengevoegde reeksen een eerder kort seizoen te worden. Om de sterke teams uit de voormalige eerste reeks te bekampen, rekenen we vooreerst op de ontketende Stefan Schelkens, die ondanks loden benen de ene na de andere crochet uit zijn hoed tovert, met zijn aalvlugge bewegingen vriend en vijand (en ook zichzelf) het nakijken geeft, en op de koop toe steeds vaker de weg naar de netten vindt. Vorig weekend resulteerde dat alweder in een alleszeggende 11-4 zege, waardoor onze doelpuntenteller na een eclatante 28-2 overwinning en een 3-3 gelijkspel stilaan op hol slaat. Michel is dag en nacht in de weer om de topschuttersranking bij te houden, de marketingmachine draait ook op volle toeren nu we met Kenny Winckelmans een echte vedette in de rangen hebben (de verkoop van knalgele schoenen is sinds vorige zaterdag naar het schijnt met 129 % gestegen) en ik mag als voorzitter natuurlijk allerhande felicitaties in ontvangst nemen voor de prestaties die de Trappenheimers recent op de mat legden.

Tel daar nog een sluitstuk à la Jeroen Wierinckx bij en de boodschap wordt meteen duidelijk: de Trappenheimers zijn de hype van het moment. Naast eerder genoemde sterren als Stefan, Jeroen en Kenny lopen er natuurlijk nog een aantal onmisbare pionnen rond die we – ondanks grote interesse van veel andere clubs – toch hebben kunnen behouden. Denk maar aan de messcherpe interventies van Peter (die af en toe ook de bal speelt), de dolle fratsen van Michel en de zware rechter van Diederick (woordspelingalarm!). Bovendien hebben we met Koen een sluipschutter met internationale faam, al zal de taalbarrière op het terrein nog doorbroken moeten worden voor hij echt zal kunnen renderen.

Potentiële sponsors, opgelet!

Het is niet abnormaal dat u nu al koortsachtig begint te zoeken naar mijn gsm-nummer om uw bedrijf als hoofdsponsor van de Trappenheimers aan te bieden. Doch daarvoor moet u voldoen aan talloze selectiecriteria die erover moeten waken dat uw bedrijf de hoge standaarden van een succesvolle club als de onze weerspiegelt. Voor meer informatie, neem contact op met onze marketingafdeling: snuffel.wierinckx@trappenheimers.be .

De Flandriens

26 graden, een staalblauwe hemel en een parcours om duimen en vingers bij af te likken: het beloofde vandaag een heroïsche dag te worden met de start van mijn semi-fictieve wielerseizoen. Het beloofde vooral een spannende strijd te worden tussen het triumviraat dat vandaag op pad trok. Hans Soetaert, bijgenaamd ‘de kogel’ – straks blijkt waarom – nam de handschoen op tegen niemand minder dan Michel Vanderlinden van het Quickstop-team - straks blijkt waarom – en mezelf, de zelfverklaarde berggeit die over een magistrale stuurmanskunst beschikt (ook daarover straks meer). 

Etappe 1 leidde ons over de geaccidenteerde paden van de Rotselaarse mountainbikeroute, een parel van een parcours doorheen het Vlaamse Hageland, en nog steeds met stip op één in mijn lijstje van favoriete MTB-routes. We kozen voor de moeilijkste combinatie van de blauwe en de rode lus, waardoor de strijd ongemeen hevig beloofde te worden. En zo geschiedde.

De studieronde was na welgeteld vijf minuten over, vermits Michel het nodig achtte om het driekoppige peloton op een lint te trekken langs de Dijle. De vliegende start van de outsider van het trio – Michel maakte immers een foute bandenkeuze, een misser die hem nog duur zou te staan komen – noopte Hans en mezelf tot aanklampen. De snelheid zwol gestaag aan tot een gemiddelde van circa 23 km/uur. Er werd dus gestreden op het scherp van de snee. Ik maakte de tactische keuze om het commando aan de voortvarende Michel te laten, en de benen te laten spreken op één van de vier zware kuitenbijters die nog op het menu stonden. Hans dacht er klaarblijkelijk net hetzelfde over, waardoor we als twee aasgieren in het zog van de overijverige Vanderlinden bleven zitten.

Na een kilometer of acht sloeg echter het noodlot toe voor de man die tot dan toe volop bezig was zijn motor op te blazen: een lekke band op een cruciaal moment, en uiteraard was de volgwagen van het Quickstop-team nergens te bespeuren. Voor Michel zat er dus niets anders op dan de strijd te staken, ondanks de bereidwillige hulp van enkele omstaanders die Michel’s achterband de eerste zorgen toedienden. Zonder resultaat echter: exit Michel.

De goed 30 resterende kilometers zou het dus een strijd van man tegen man worden. Hans Soetaert versus mezelf, de vederlichte rasklimmer die in iedere afdaling pardoes wordt voorbijgesneld door ‘de Kogel’. Al tijdens de eerste beklimming van de Wijngaardberg lukte ik erin een gat te slagen, maar de onvermijdelijke hergroepering in de afdaling was al gauw een feit. Ik moest het dus op een andere manier gaan forceren.

Die andere manier werd me bijna fataal. In één van de meest technische en spectaculaire afdalingen van het parcours kreeg ik de geniale ingeving om Hans het nakijken te geven op zijn eigen terrein: downhill. De met stenen en rotsblokken bezaaide afdaling leek me de meest aangewezen plek om Hans de spreekwoordelijke baard af te doen. Ik ploeterde mezelf een weg naar boven om als eerste weer naar beneden te duiken. Tot zover verliep alles volgens plan. Meter voor meter kroop ik weg van de stervende zwaan die alles uit het lijf perste om mijn achterwiel te kunnen houden. De buit was binnen.

Slechts één ding had ik over het hoofd gezien. Ik was gewoon te snel. Toen ik dat na een meter of 30 in de smiezen begon te krijgen, was het uiteraard al lang te laat. Ik verloor het evenwicht omwille van een afschamper op een uitstekend rotsblok en bereidde me voor om de tuimelperte van mijn leven te maken. Mijn fiets besloot op de koop toe zijn eigen koers te varen. Met een snelheid van wat op dat moment zo’n 25 km/uur geweest moet zijn, gingen we dus elk onze eigen weg en kliefden we door het zwerk, slechts verbonden met één pedaal en één handvat. Toch bleek dat genoeg om me met een miraculeuze stuurcorrectie opnieuw in het zadel te hijsen, het evenwicht na enkele zigzagbewegingen te herstellen, en de afdaling verder te zetten alsof er niets gebeurd was. Hoe ik niet tegen de grond ben gegaan, valt nog steeds niet te verklaren, maar om zelfvertrouwen te tanken, kan ik het alleszins aan iedereen aanraden.
Hans en ik besloten wijselijk om de laatste kilometers wat rustiger af te malen om dergelijke situaties te vermijden, en kwamen uiteindelijk samen over de streep na 1 uur en 57 minuten. Jammer dat Michel zijn kansen niet voluit heeft kunnen verdedigen, maar het seizoen is nog lang…

Dialoog van de dag

“Liefde kan toch zo schoon zijn, meneer”, aldus de kranige doch oude knar. Je zou hem op het eerste gezicht geen al te hartstochtelijk liefdesleven nageven, maar voorts straalt de minzame man iets uit. Het ruikt zelfs naar een vorm van levensgeluk. “Da’s waar”, geef ik ootmoedig toe. “Maar als je er niet meer in gelooft, blijft er van die schoonheid bitter weinig over.” Bitter, een adjectief dat me thans op het lijf geschreven is, denk ik er meteen bij. ‘t Kan verkeren, zei Bredero. Voor één keer heeft de Nederlander gelijk. Kristof: 0. Oranje: 1.

“Kom kom”, probeert de oude man nog, “hoe oud zijt ge? 25? Het leven lacht u toe, ge bent tenminste gezond.” Weet hij veel. Versleten knieën en ademhalingsstoornissen daargelaten, riskeer ik mezelf gezond te verklaren. Fysiek dan toch. Het koppeke blijft daarentegen een zorgenkind, maar ook dat kan verkeren. Tot dan stellen we ons tevreden (‘se contenter de’ in het Frans, dat klinkt beter) met de wonderlijke woorden van Yevgueni en consoorten.

Ode an die Fraude

Spoiler: Vergeef me mijn bizarre hersenspinsels. Ik dank u.

Daarstraks op de radio: ‘Karel De Gucht wordt het uithangbord van Europa tegenover andere grote handelsentiteiten.’ Als onze eigenste Karel (de Fortis-sjacheraar van weleer) plotsklaps het uithangbord van Europa moet worden, zit er iets grondig mis bij het marketingdepartement van de Europese Commissie. Misschien toch maar eens gaan solliciteren.

Toch is optimisme geboden. Vermits Karel De Gucht – althans, zo beweerde de lieflijke stem op de radio – goede relaties onderhoudt met onder andere China en Azië, zullen we daar spoedig de vruchten van kunnen plukken. Denk maar aan een batterij gokchinezen, en wie weet zelfs een gokmongool. Eindelijk!

De Belgische voetbalcompetitie zal wervelen als nooit tevoren.  Yves Leterme, die andere aardige knul uit onze vaderlandse politieke contreien, zal huppelend de Wetstraat 16 verlaten wanneer ‘zijn’ Standard alweder op heroïsche doch vervalste wijze de titel binnenrijft. Dat heeft dan weer een positieve weerslag op onze nationale politiek: iedereen sluit vrolijke Yves in de armen, en we dansen met z’n allen de vogeltjesdans rond de inmiddels prachtig versierde kerstboom. Een Ode an die Fraude…