De Trappenheimers: voorbeschouwing seizoen 2011-2012

Nu de gesprekken met Roland Duchatelet afgesprongen zijn – Mijnheer Duchatelet had naar verluidt zijn oog laten vallen op een andere club, de ketter – liggen de beleidslijnen voor het seizoen 2011-2012 min of meer vast. Ik blijf aan het roer van de club als voorzitter, en ben daardoor bij machte de vruchten te plukken van het harde voorbereidingswerk dat ik tijdens het lopende tussenseizoen geleverd heb. Die vruchten moeten ons na de 7e plaats van vorig seizoen naar een plaats in de top 5 van het klassement leiden. Een korte (?) voorbeschouwing.

Vorig seizoen begonnen de Trappenheimers als een wervelwind aan de competitie. Met een 12/12 vatten we een tijdlang post tussen de absolute titelpretendenten Kick-off en Cafetaria Boys, alvorens af te haken na vermijdbare nederlagen. Verwacht wordt dat de Trappenheimers ook dit seizoen weer sterk uit de startblokken zullen schieten. Met dank aan een uitgekiend transferbeleid – steek die pluim maar op mijn hoed – haalde de sympathieke streekclub twee grote namen naar het ‘sporthal Kampenhout-stadion’, de thuishaven van de Trappenheimers.

Morgenavond maakt doelman Bjorn zijn debuut als Trappenheimersdoelman. Hem wacht een zware erfenis: Jeroen Wierinckx doen vergeten, de legendarische doelman die in zes jaar tijd uitgegroeid was tot een absolute publiekstrekker annex smaakmaker. Verder ook Kristof Somers, die – zoals zijn voornaam doet vermoeden – over een puntgave techniek beschikt, een fluwelen balbehandeling en een gezonde portie vista. Dit moet voor vuurwerk gaan zorgen in combinatie met de nu reeds aanwezige vedetten. Een overzicht:

Michel Vanderlinden heeft na een wisselvallig seizoen besloten om het over een heel andere boeg te gooien. Hij diende zijn ontslag in bij werkgever Continental om zich optimaal te kunnen voorbereiden op het nieuwe seizoen. ‘Instinct Torinstinct’ steekt zijn ambitie dan ook niet onder stoelen of banken: “Dit seizoen wil ik 25 kartonnen dozen of Jabulani’s scoren”, zo klinkt het overtuigd.

Peter Lanens heeft zijn contract onlangs verlengd, en lijkt zeer tevreden met zijn status als ‘op één na topschutter’ bij de Trappenheimers. Puntige Peter maakte vooral in de tweede seizoenshelft furore met enkele geïmproviseerde aanvallende impulsen. Vlak voor het seizoen verhuist Peter naar een nieuwe villa, die de club hem ter beschikking heeft gesteld uit dank voor bewezen diensten. Benieuwd of dit hem een extra boost gaat bezorgen…

Kenny Winckelmans blijft een zorgenkind. In een begenadigde dag een gesel voor iedere defensie, maar toch blinkt de man van glas vooral uit in afwezigheid. Hij speelde het afgelopen seizoen slechts een tiental wedstrijden door blessures en een druk sociaal leven, maar de supporters hopen dat de broer van de voorzitter dit seizoen meer voor zijn vak gaat leven: potten breken en potten maken voor de club van zijn hart.

Ben Verhelst lijkt ook klaar om het seizoen van zijn leven te spelen. Nadat hij vorig seizoen klaargestoomd werd voor het grote werk bij KFC Hever, heeft de boomlange OneGloveBenny zijn spelniveau duidelijk naar een steeds hoger niveau getild. Zijn goede vorm komt nu reeds tot uiting in Fifa 11, waar hij samen met Peter Kovacs één van de meest gevreesde spelers blijkt. Als klap op de vuurpijl heeft Ben onlangs een Chinese ‘iphoon’ gekregen van de club. Daarmee kan hij op het veld foto’s nemen van de tegenstander, en zijn antenne in hun ogen proberen te priemen. En nog vele andere dingen.

Koen Van den Zegel, beter gekend als de sneltrein van Schiplaken,trekt deze zomer op hoogtestage naar de Noorse fjorden om er zich beter te kunnen voorbereiden op de eerste competitiewedstrijden. De pijlsnelle spits wil duidelijk pieken in de eerste seizoenshelft. Insiders spreken nu al over ‘de beste Van den Zegel ooit’, wat de rechtstreekse concurrentie (met name Michel en Kenny) meer en meer kopzorgen begint te baren. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Stefan Schelkens, de man wiens onnavolgbare achter-het-steunbeen-trucje nu ook al een eigen leven leidt in Fifa 11, heeft er een kwakkelseizoen opzitten. Een aanslepende knieblessure noopte de sympathieke stormram meermaals tot lijdzaam toekijken vanuit de tribunes. Er schijnt echter licht aan het einde van de tunnel voor Schelkens, want de medische staf voorspelt dat de weerbarstige knie waarvan sprake tegen de seizoensstart weer helemaal opgelapt zou moeten zijn.

Diederick Breyssem, de rots in de defensieve branding, maakt ondanks grote interesse van binnen- en buitenlandse topclubs nog steeds deel uit van de Trappenheimerskern. De staff gaf hem een interessant boek mee voor deze zomer: ‘Zwaar uithalen met mijn rechtervoet voor dummies”. Daarna volgt nog een brochure over “Hoe lees ik een uurwerk?”, maar dat ligt voorlopig nog bij Peter Lanens, die er overigens niet veel van lijkt op te steken.

Kristof Winckelmans, beter gekend als mezelf, heeft vorig seizoen in een lappenmand gewoond. Het heeft een onmiskenbare weerslag gehad op mijn fysieke paraatheid, want nu mijn beide voeten finaal naar de filistijnen zijn geholpen met twee voetbreuken op 12 maanden tijd, zit er voor mij niets anders op dan hopen dat ik ooit mijn oude niveau weer zal halen. Met dien verstande werk ik als een beest om mijn conditie weer op te bouwen, zodat ik mijn geraffineerde genialiteit weer ten beste kan geven, mijn titel als assistkoning kan verlengen en vriend en vijand kan blijven verbazen met mijn onmogelijk gewaande precisie. En dan wordt het vooral zaak om bescheiden te blijven.

De überslimste mens ter wereld

Velen voelen zich geroepen, weinigen zijn uitverkoren. Op een nog nader te bepalen datum en dito locatie organiseer ik, in samenwerking met Koen en met de bereidwillige medewerking van nog nader te bepalen en betalen sponsors, mijn hoogsteigen interpretatie van de Slimste mens ter wereld. Bij Woestijnvis zitten ze nu al met dichtgeknepen billen te bibberen, vertelde Erik Van Looy me vorige week nog. Ze hebben gelijk.

Denken is goed, weten is beter. Maar wie dacht dat ik elke vlaag van creativiteit aanwendde om enkele lukrake teksten voor Transportmedia of voor Primus inter Pares neer te pennen, mag opnieuw denken. Voortaan werk ik achter de schermen aan hoogdravende bindteksten, treffende videofragmenten, ellenlange waslijstjes en – last but not least – een oorkonde voor de überslimste mens ter wereld. Een zaak Alzheimer kan je maar beter mijden, wil je om de oppergaai meestrijden. Wat weet ù over mijn nog op te stellen vragen?

PS: Ik heb nog een camera nodig om videofragmenten op te nemen, ik zoek nog een technisch hulpje, en kandidaten die het willen opnemen tegen de encyclopedische kennis van de Stefan Schelkensen, Michel Vanderlindens en Kenny Winckelmansen van deze wereld. U weze gewaarschuwd.

Primus inter Pares trekt naar de beurs

‘Invest intelligent’, zo luidde de legendarische leus van mijn teamgenoot en bevriende beursgoeroe Gert. Zijn gelijknamige blog heeft er ondertussen het bijltje bij neergelegd, en dus moest Primus inter Pares iets doen. Zot doen.

Of het intelligent is, zal de tijd uitwijzen. Risicovol is het alleszins wel. Maar als zelfs een oelewapper als Mark Zuckerberg naar de beurs trekt, doe ik dat ook. En dus is Primus inter Pares voortaan actief op de continumarkt. Niet als dusdanig, wel als bevoorrecht aandeelhouder van de KBC Groep. Nadat het aandeel gisteren kelderde en zo’n 10% verloor, greep de financiële cel van Primus inter Pares in (in casu mijn bankrekening) en kocht prompt 100 aandelen aan net geen 23 euro per aandeel, het laagste peil van de voorbije 12 maanden. Nu zijn er slechts twee opties: ofwel word ik stinkend rijk, ofwel niet. Da’s 1 kans op 2. Invest intelligent, heet zoiets.

Update 12.23u: We zijn een halve dag verder, en ik heb al 1,89 % winst! Iemand een idee waar ik terechtkan om een domein in de Provence te kopen?

Een hypothese

Stel dat ik in Vladivostok geboren werd, opgroeide in een houthakkersfamilie die naast de Trans-Siberische spoorlijn woonde, en op mijn 13e met mijn fiets een dramatische tuimelperte maakte, net nadat ik bij nonkel Aleksandr en tante Olga een tros druiven was gaan ophalen. Mijn leven zou er helemaal anders hebben uitgezien. En met die tros druiven kwam het ook niet meer goed.

De vraag die meteen opduikt, is natuurlijk: ‘Hadden de Trappenheimers gisteren het absolute dieptepunt van hun bestaan beleefd, ook als die vermaledijde Kristof inderdaad in Vladivostok geboren was, opgroeide in een houthakkersfamilie en op z’n dertiende op volstrekt belachelijke wijze van zijn tweewieler was getuimeld?’ We zullen het nooit weten.

Beter nog: Stel dat ik, nadat ik thuis een veeg uit de pan had gekregen omwille van het oneetbare karakter van de tros druiven, besliste om richting België te emigreren en om voortaan met een indrukwekkende snor door het leven te gaan? Zou ik het geschopt hebben tot voorzitter der Trappenheimers? Zouden de plaatselijke voetbalgoden me niet verstoten hebben omwille van mijn Russische accent, mijn onvoorwaardelijke liefde voor alles wat blond is en tennis speelt, en mijn uitgelebberde sjaal van Locomotiv Moskou?  Zou mijn snor, mijn eigen trots, niet het onderwerp worden van spot? Het zou wel eens best kunnen. 

Misschien is Fc Vladivostok nog op zoek naar een technisch onderlegde verdediger, en liggen er miljoenen olieroebels op mij te wachten. Misschien loopt er in Vladivostok nu wel iemand rond die zich afvraagt waar de man van haar leven blijft. Misschien ook niet, wie zal het zeggen. Feit is dat één toevallige gebeurtenis op 24 oktober 1986 ertoe heeft geleid dat een resem andere gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Waarvoor mijn oprechte en welgemeende excuses. En nu genoeg nagedacht, ik ga Gran Turismo 5 spelen.

Facebook avant la lettre

We kunnen het ons nauwelijks voorstellen, maar er was een tijd dat Facebook niet bestond. Dat Mark Zuckerberg een gewiekst oplichter is, was ook al duidelijk voor ze ‘The Social Network’ op ons loslieten. Maar de honger van de onderzoeksjournalist in mezelf was daarmee niet gestild. En mijn gegrasduin is niet voor niets geweest.

Want: Facebook is niet ontstaan op een of andere Amerikaanse universiteit voor zelfverklaarde bollebozen, maar wel in mijn eigen lagere school godbetert. Vermits we toen nog geen Engels spraken (en nee, ik pretendeer nu niet dat ik perfect Engels spreek), heette het toen gewoon ‘het vriendenboek’.

Het vriendenboek was even eenvoudig als geniaal. Je gaf het met ‘s avonds met iemand mee, en als die ‘s anderendaags je vriendenboek nauwkeurig had ingevuld, mocht je hem of haar ook officieel tot je vrienden of geheime vriendinnetjes rekenen. Als hij of zij je boekje daarentegen had beklad met schertsende rijmpjes of bij ‘ik word later…’ ‘rijker dan jij’ had ingevuld, mocht je er gif op innemen dat je met iemand te maken had wiens vriendenboekje je niet zou mogen invullen, en wie je dus maar beter een ferme peer op zijn smoel verkocht. Minder assertieve kinderen gingen in zo’n geval huilen in een hoekje. En zo werd het kaf meteen van het koren gescheiden. Waarvoor zo’n vriendenboek al niet goed kan zijn.

Het wonderbaarlijke aan dat hele vriendenboek was ook dat je ten langen leste een grondig inzicht kreeg in de interesses en bezigheden van je pennevrienden. Zo bevatte het boek levensbeschouwelijke vragen als ‘wat is je favoriete kleur?’ of  ‘welke huisdieren heb je?’. Als kers op de taart mocht je ook nog een tekening of een gedicht neerpleuren op de rechterpagina. En die applicatie moet onze vriend Mark Zuckerberg nog uitvinden. Meteen ook de reden om Facebook massaal te boycotten, en om terug te grijpen naar the real stuff. Vind ik leuk.

De dramatische driepunter

Het moet zowat een jaar geleden geweest zijn. Een jaar na de feiten bezorgen de gebeurtenissen me nog steeds slapeloze nachten. Misschien moet ik het van mij af proberen te schrijven, dacht ik bij mezelf. Ziehier mijn poging.

Sporthal Den Dijk, Wespelaar. De Trappenheimers maken zich op voor een ogenschijnlijk onschuldig duel tegen een tweederangsploegje. De Haachtste liga staat niet bepaald hoog aangeschreven, dus er zijn ook geen astronomische bedragen mee gemoeid. Geen miljoenencontracten, sponsordeals of graaipotten van de Champions League, enkel goedkoop voetbalvertier onder vrienden. Althans, dat is de theorie.

Wat er die avond gebeurde, tartte alle verbeelding. En laat dat net zijn wat je nu nodig hebt om de feiten correct te interpreteren. De eerste die me een fantast durft te noemen, fantast ik er eentje van heb ik je daar met mijn gerenommeerde linker. Een gewaarschuwd lezer is er twee waard, nietwaar. Fantasie, magie, de lijn blijft flinterdun, zo zal meteen blijken.

Terug naar die bewuste herfstavond in het jaar des heren 2009. Ik voelde me in superbe vorm, zoals dat wel vaker het geval is. En wanneer ik in bloedvorm steek, lukt alles, zo spreekt de legende. Dartel als een veulen kleedde ik me om, graaide de officiële Trappenheimerswedstrijdbal uit mijn sportzak, en stormde als een opgefokte gieter de lege sportzaal binnen. Wat er op dat moment door mijn bij wijlen geniale brein spookte, Joost mag het weten. Het droomscenario dat zich aan mijn brein ontsproot, werd door de regisseur in kwestie (mijn linkervoet), meteen afgeschoten. “Nooit”, hoorde ik hem zeggen. “Ik geef hier de orders”, riposteerde mijn briljante zelf.

Alea iacta erat. Mijn arendsoog kreeg de uitnodigend loenzende basketring in de smiezen aan de andere kant van de zaal. “Ver lopen als je hem hopeloos mist”, zo sprak de ratio. Maar de linker had er zin in. Wat volgde, is voer voor de voetbalgeschiedenis, de ongeschreven annalen der buitenaardse verwezenlijkingen. Eén stuit later en de meest precieze trap die ik ooit in mijn leven uit mijn sloffen zal schudden, belandde de officiële Trappenheimers zonder dralen in de basketring, zo’n 40 meter verder. ‘Losse zak’, zo pleegt het basketjargon er nog aan toe te voegen.  De wereld stond stil.

Het duurde een seconde of vijf voor begon door te dringen wat ik net gerealiseerd had. Haastig begon ik rond te kijken, hopend op een toevallige cameraploeg, een verloren gereden satellietwagen van de VRT of een bijdehante voyeur die toevallig mijn meesterlijke prestatie had vereeuwigd. Nougatbollen. De dramatische driepunter was daarentegen gedoemd om te vervliegen in vervagende herinneringen. En de tijd, hij tikte meedogenloos verder.

Luttele seconden later betraden de Trappenheimers het terrein. Ik deed mijn relaas, een veelzeggend schouderklopje was mijn deel. Het lot is wreed.

Foto van de week

Gisteren gespot in de Brugse binnenstad!

Laten we ervan uitgaan dat een verkeersbord ergens te lande geplaatst wordt om gezien te worden. Doch dat is geen makkelijke opgave voor sommige doelgroepen. In Brugge probeerden ze het toch, met wisselend succes naar verluidt. Komt nog bij dat de betekenis van het bord me volledig ontgaat… Voor wie het wel weet, staat er al een verrukkelijke Bush Peche Mel koud in de frigo!

Trappenheimers onder stoom

Voetbal van een andere planeet, dat is stilaan wat de Trappenheimers serveren in de voorbereidingswedstrijden op het nieuwe seizoen.  Zowel individueel als collectief scheert de ploeg hoge toppen, waardoor we onszelf stilaan als titelkandidaat moeten gaan bestempelen. Zelfs in een herschapen liga met veel zwaardere tegenstanders.

De fusie van reeks 1 en reeks 2 in de Kampenhoutse liga was onvermijdelijk. Met slechts 13 teams belooft het zelfs met de twee samengevoegde reeksen een eerder kort seizoen te worden. Om de sterke teams uit de voormalige eerste reeks te bekampen, rekenen we vooreerst op de ontketende Stefan Schelkens, die ondanks loden benen de ene na de andere crochet uit zijn hoed tovert, met zijn aalvlugge bewegingen vriend en vijand (en ook zichzelf) het nakijken geeft, en op de koop toe steeds vaker de weg naar de netten vindt. Vorig weekend resulteerde dat alweder in een alleszeggende 11-4 zege, waardoor onze doelpuntenteller na een eclatante 28-2 overwinning en een 3-3 gelijkspel stilaan op hol slaat. Michel is dag en nacht in de weer om de topschuttersranking bij te houden, de marketingmachine draait ook op volle toeren nu we met Kenny Winckelmans een echte vedette in de rangen hebben (de verkoop van knalgele schoenen is sinds vorige zaterdag naar het schijnt met 129 % gestegen) en ik mag als voorzitter natuurlijk allerhande felicitaties in ontvangst nemen voor de prestaties die de Trappenheimers recent op de mat legden.

Tel daar nog een sluitstuk à la Jeroen Wierinckx bij en de boodschap wordt meteen duidelijk: de Trappenheimers zijn de hype van het moment. Naast eerder genoemde sterren als Stefan, Jeroen en Kenny lopen er natuurlijk nog een aantal onmisbare pionnen rond die we – ondanks grote interesse van veel andere clubs – toch hebben kunnen behouden. Denk maar aan de messcherpe interventies van Peter (die af en toe ook de bal speelt), de dolle fratsen van Michel en de zware rechter van Diederick (woordspelingalarm!). Bovendien hebben we met Koen een sluipschutter met internationale faam, al zal de taalbarrière op het terrein nog doorbroken moeten worden voor hij echt zal kunnen renderen.

Potentiële sponsors, opgelet!

Het is niet abnormaal dat u nu al koortsachtig begint te zoeken naar mijn gsm-nummer om uw bedrijf als hoofdsponsor van de Trappenheimers aan te bieden. Doch daarvoor moet u voldoen aan talloze selectiecriteria die erover moeten waken dat uw bedrijf de hoge standaarden van een succesvolle club als de onze weerspiegelt. Voor meer informatie, neem contact op met onze marketingafdeling: snuffel.wierinckx@trappenheimers.be .

Bongo Bingo: de vraag van vandaag

Het moet van twee kanten komen. Terwijl de gevoelsmens al aan het flashbacken is naar de laatste keer dat hij/zij gedumpt werd door zijn lief, de puzzelaar als de bliksem naar beneden scrollt om ‘De Belgische Touwtrekbond’ als antwoord in te vullen (nvdr, die bestaat echt), blijft de doorwinterde internaut er al bij al relatief rustig bij. Web 2.0 heeft zijn intrede gemaakt op de blog van uw alwetende verteller: werkloos toekijken hoe Kristof zijn nikkel afdraait om artikels te schrijven, is er dus niet meer bij. Het is werkendag.

Geïnspireerd door het onverdroten succes van belspelletjes allerhande, ben ik vanmorgen half slapend op het ingenieuze Bongo Bingo-concept gekomen. Slag om slinger worden we om de oren geslagen met uitgemolken quizprogramma’s als Waagstuk, het Rad van Fortuin of nog het hedendaagse doch minstens even oubollige Blokken. Om de Luc Appermonts, Walter Capiau’s en Ben Crabbés van deze wereld de baard af te doen, heb ik zowaar nog iets beters bedacht, en dat verdiende uiteraard een hippe naam als ‘Bongo Bingo’.

De vraag van vandaag luidt als volgt: los het raadsel op dat zich stelt op deze website. klik door naar de pagina ‘Geschiedenis’, en lees de eerste drie zinnen aandachtig. De eerste die mij een plausibele uitleg kan verschaffen rond deze drie merkwaardige zinnen, wint een goede fles wijn uit mijn riante collectie.

Slapstick met de wandelstok, deel twee

Om de talrijke fans van Benidorm Bastards optimaal van dienst te zijn, volgt hier op aanvraag ook nog deel twee (alwaar de beruchte biljarter nogmaals zijn opwachting maakt en de neuriënde rolstoelpatiënt opduikt):

Benidorm Bastards: de bejaarden aan het werk

Zet een hoopje ouden van dagen bij elkaar en laat ze wat schunnige, provocerende prietpraat verkopen om de kijkers te vermaken, en het plebs dat op zoek is naar goedkoop vertier zal wel volgen. Het is een aloud en beproefd concept dat ze bij de VMM ongetwijfeld al een tijdje in een kast hadden steken en te pas en te onpas opdissen, maar met Benidorm Bastards halen ze hun gepensioneerde herriestokers deze keer wel op het juiste moment van stal.

2BE of not 2BE?

Kanaal 2 – excuseer, 2BE - begint met M!LF en Benidorm Bastards zowat het meest aantrekkelijke uitzendschema in het Vlaamse televisielandschap bij elkaar te filmen. En aangezien ze bij VRT toch op vanalles en nog wat beginnen te beknibbelen, doch zich focussen op bekermatchen à la Cercle Brugge – Roeselare, verkneukel ik me veel liever aan een stelletje overjaarse pubers. Als alle 65-plussers even productief blijken als het zevental dat bijklust als figurant in Benidorm Bastards, kan Michel Daerden de pensioengerechtigde leeftijd niet snel genoeg optrekken.

Noot van de redactie:

Mijns inziens nu al legendarisch: de bejaarde biljarter die vrolijk potten mayonaise uit het rek stoot en borden tegen de grond knalt in het bijzijn van stomverbaasde voorbijgangers, de bushokscènes met oversekste oudjes die ‘butt crushers’ uit hun rolwagentje tevoorschijn toveren of vertellen dat ze gisteren toch wat te veel bollen gepakt hebben, en niet in het minst de rolstoelpatiënt die met een ongeëvenaard gevoel voor ritme en zang  ’Fuck you, I won’t do what you tell me’ begint mee te kwelen. Er mag dan wel iedere avond voetbal zijn op tv, volgende week donderdag moeten ze me niet komen lastigvallen met hun belachelijke play-offs.

Sunday night fever met de zwarte rebelse motorfietsenclub

Zondagavond, tijd om de week af te sluiten met een prima plaat, me dunkt. Deze week is het weer koekenbak achter de kompjoeter, en wel met ‘Beat the devil’s tattoo’ van de Black Rebel Motorcycle Club. Sweet Aya, bring it on!

Voor wie? Voor wie van het rauwere rock ‘n roll-geluid houdt en niet te beteuterd is om een plaat na één luisterbeurt te veroordelen. 

Aanraders? Beat the devil’s tattoo en… Aya!

De boekentoren op z’n Amerikaans

Met de nadruk op “an essential structural purpose”.  Zeg nu nog eens dat de vindingrijkheid der mens aan het afbotten is…

Daft Punk: Alive

Neen, ik heb het nooit echt begrepen op beats, vette schijven en zelfverklaarde DJ’s. Tot ik eergisteren door een samenloop van omstandigheden een live-cd van Daft Punk, de Franse Electronic-Dance-[insert nog andere Engelse vage termen]-sensatie in handen kreeg.

Alive, opgenomen in een of ander duister drugskot annex discotheek, moet zowat het beste kunstmatig in elkaar geflanste werkje zijn dat m’n oren ooit te verwerken kregen. Op Kraftwerk na misschien, maar laten we er vooral geen Frans-Duits onderonsje van maken, en genieten van twee Fransozen die zich voorts gedragen als knikkebollende marsmannetjes. Of moeten we er een Disco-interpretatie van The Stig achter zoeken?

Het momentum: Mumford & Sons

Marcus Mumford en de zijnen verdienen een standbeeld. Twee zelfs. ‘Sigh no more’, de debuutplaat van de Londense nu-folkgroep, weet m’n ochtendlijke rit naar Zellik al een week of drie op te leuken. En Tomas staat op? Tomas staat af.

Orgelpunt van het huzarenstukje van de Mumfords is ongetwijfeld het tergend herkenbare ‘I gave you all’. Maar daarmee doen we de 12 resterende nummers oneer aan. Kortom: zucht niet langer.