Google is watching you

Google Analytics is een fantastisch instrument. Het verschaft iedere gebruiker van WordPress informatie over de manier waarop bezoekers de weg naar zijn of haar website hebben gevonden. En dat levert soms verrassende resultaten op.

Vandaag is er bijvoorbeeld een duister figuur op Primus inter Pares beland, simpelweg door ‘hoe haal ik het frontje eruit voor de radio in te bouwen in een chevrolet spark’ in te typen op Google. Prachtig noem ik dat. Hoe een zoekterm iets kan vertellen over de persoonlijkheid van zijn schepper, het blijft me intrigeren. Ten eerste is een Chevrolet Spark een erbarmelijk vehikel, en zijn alle bestuurders van een dergelijk voertuig per definitie een beetje simpel van geest. Bovendien is ‘het frontje eruit voor de radio in te bouwen’ helemaal geen correct Nederlands, wat erop wijst dat onze Chevrolet Spark-bezitter de lessen Nederlands steevast aanwendde om in alle hevigheid te neuspeuteren. Met het resultaat van dat geneuspeuter bekogelde hij dan als een bezetene de rug van juffrouw Frieda, die, zoals dat in het vakjargon heet, ‘niets in het snotje had’. Een andere mogelijkheid is dat we hier te maken hebben met een googelaar die tijdens die lessen Nederlands nog in Angola zat te dagdromen over de knalgele Chevrolet Spark die hij zou bezitten, nadat hij met succes 34 grensovergangen was gepasseerd in het laadruim van een Mercedes Actros. “Alleen spijtig van het frontje van die radio voor in te bouwen”, zou hij denken. In het Angolees dan.

En dan nog is het niet gedaan. Want, zo blijkt, een radio is gewoon standaard in een Chevrolet Spark. Wat onze man dus bezielde om ‘hoe haal ik het frontje eruit voor de radio in te bouwen in een chevrolet spark’ te typen, Joost mag het weten. Maar alvorens we al te veel op de kap zitten van de arme stakker, dient het ook gezegd dat het allemaal nog een streep erger kan. Of wat dacht u van de zoekterm ‘gsm koen van den zegel’? Ik denk er alleszins het mijne van.

Eindejaarslijstjes

Geheel in lijn met de heersende trend tracht Primus inter Pares net als ieder ander zichzelf respecterend medium zijn helder licht te laten schijnen op het voorbije jaar. De überslimste mens ter wereld zullen we allicht pas in 2012 (of in 2017, afhankelijk van de reactiviteit van Koen) mogen aankondigen, maar in afwachting zijn we al behoorlijk trots u de volgende laureaten te mogen presenteren. Eddy, laat de trom maar roffelen!

Ziezo, Eddy trommelt ondertussen als een bezetene. Het publiek in de living, voor de gelegenheid bestaande uit Kenny, Winnie de valkparkiet en Kitoko de Agapornis Fischeri, houdt het niet meer van de zenuwen. De lichten worden gedoofd, de spanning stijgt. “Als ik maar geen Lul van het jaar word”, zo stamelt Kenny nog, net voor de begingeneriek door de boxen schalt. En Eddy, die trommelt nog steeds als een bezetene.

Ik start mijn blitse powerpoint. Beginnen doen we met de categorie ‘Most Valuable Trappenheimer’. Eddy trommelt dat het een lieve lust is, en begint bovendien ook te zweten als een rund. Hostess Evi Gruyaert bestijgt de bühne met de mysterieuze enveloppe. “Most Valuable Trappenheimer van het jaar 2011: Kenny Winckelmans!”, roept ze vol overtuiging. De handen en pootjes gaan op elkaar, want dit is inderdaad de verdiende winnaar, zo menen Winnie en Kitoko. Kenny bleek het voorbije seizoen dodelijk efficiënt voor doel, en is ook zelden of nooit geblesseerd. “Het is een hele eer voor mij om deze trofee in ontvangst te mogen nemen”, zo begon de kersverse winnaar zijn overwinningsspeech. ”Ik ben ook heel blij dat de jury niet zozeer naar kwantiteit heeft gekeken, maar des te meer naar de kwaliteit die ik aan de dag heb weten te leggen in die ene vriendenmatch die ik dit seizoen al heb gespeeld. Het was een wedstrijd op het scherpst van de snee, zo meen ik me nog te herinneren, met kansen voor beide teams. Plots kreeg ik de geniale ingeving om op de bank te gaan zitten, want na die twee spurtjes van toch zeker 7 meter zat ik namelijk door mijn beste krachten heen. Michel Vanderlinden nam mijn plaats in, maar of dat wat geworden is, kan ik nu helaas niet bevestigen noch ontkennen. Alleszins, ik ga er alles aan doen om volgend seizoen nog beter te doen, en om mijn wafels te verkopen voor ze vervallen zijn. Bedankt allemaal, tot ziens!”

Nadat de euforie weer plaats had geruimd voor een beleefde stilte in de zaal, besloot ik om over te gaan naar de volgende categorie, die van ‘Album van het jaar’. Genomineerden in deze categorie: El Camino van de Black Keys, beter gekend als de Zwarte Sleutels, Ceremonials van Florence & The Machine en My Perception van de Blackbox Revelation. Niet zonder enige schaamte dien ik er meteen bij te vertellen dat My Perception niet het album van het jaar geworden is, in tegenstelling tot wat ik in eerdere berichtgeving wel eens durfde te poneren. “Sorry, Jan, ik weet dat je ontgoocheld zal zijn”, zo trachtte ik mijn hachje nog te redden voor het publiek, maar noch Winnie, noch Kitoko gaven een kik. Kenny was inmiddels een doos wafels gaan opdiepen uit zijn kofferbak, daar hadden we even geen last van.

“Evi? Evi! Blijf van die truffels af! Neen, die bak Barbar is voor straks. Kom, breng maar een nieuwe enveloppe”, zo probeerde ik mijn intelligente sidekick in het gareel te houden. “Lul van het Jaar: de 12-jarige snotaap die Kristof wist voor te blijven tijdens het karten!”, kraaide Evi. “Evi, dom wicht, daar zijn we nog niet aan toe. Kom, bol het af, ik trommel Dina Tersago wel op”. ”Mag ik dan stoppen met trommelen?”, zo probeerde Eddy zich er in de verte vanaf te maken. ”Niks van, blijven trommelen!”, antwoordde ik categoriek. Trommelen for life is bij mijn weten nog niet uitgevonden, maar nu wel.

Ondertussen was Kenny opnieuw de zaal binnengekomen met zijn doos wafels. Net op tijd om Dina te horen vertellen dat El Camino van de Zwarte Sleutels het Album van het jaar is geworden. Helaas konden de Zwarte Sleutels niet aanwezig zijn op de prijsuitreiking van Primus inter Pares. Is het niet belangrijk genoeg, misschien? Hé? Winnie en Kitoko knikten instemmend. Eddy trommelde lustig verder, en Kenny liet een wafel op de grond vallen. Moraal van het verhaal: vrolijk kerstfeest!

De tuinlamp

Vandaag is het ultieme bewijs geleverd dat ik mijn plaats heb op deze aardkloot. Ik heb namelijk op eigen houtje de tuinverlichting gerepareerd. Vriend en vijand keken stomverbaasd toe, om uiteindelijk tot de vaststelling te komen dat ik inderdaad de tuinverlichting had gerepareerd. En dat op een feestdag.

Buurman Eddy moest zich ettelijke keren in de ogen wrijven toen hij omstreeks 16u een iel ventje ietwat onwennig met een grote, zware ladder onze garage zag verlaten. Gewapend met twee schroevendraaiers en een relatief beperkte technische bagage zette ik koers richting de kapotte tuinlamp die nu al enkele maanden tegen onze gevel hangt. “Het moet maar eens gedaan zijn met die kapotte tuinlampen”, zo mompelde ik nog tegen mezelf terwijl ik op stuntelige wijze de ladder tegen de muur trachtte te zetten. Enkele minuten later bevond ik met een slordige drie meter boven de begane grond voor een eerste inspectieronde van de kapotte tuinlamp.

Mijn eerste indrukken waren ronduit geniaal. Vermits de sensor nog tekenen van leven vertoonde, moest het probleem wel bij de lamp liggen, zo redeneerde ik. Dat bleek te kloppen. Ik troonde opnieuw naar de garage – dit keer zonder ladder – en diepte er een gloednieuwe gloeilamp op. Neen, van spaarlampen hebben ze ten huize Winckelmans nog niet gehoord, en ik vermoed dat dat nog een jaar of tien zal duren, gegeven onze indrukwekkende lampenvoorraad.

Afijn, ik dus opnieuw richting defecte tuinlamp om de verlossende operatie uit te voeren. Een slordige twee minuten moet het geduurd hebben, alvorens ik de vermaledijde lamp weer aan de praat en aan het branden kreeg. Doch het oorverdovende applaus van buurman Eddy bleef uit. Met mijn fictieve staart tussen de benen droop ik af, diep teleurgesteld in buurman Eddy en de hele wereld, die mijn heldendaden klaarblijkelijk helemaal niet naar waarde weten te schatten. En de ladder, die mag Eddy vanavond zelf komen opruimen. Ik heb al voor licht gezorgd.

Foto van de week: Bill Posters

Vandaag zijn er al 6 mensen op Primus inter Pares beland nadat ze “Trappenheimers” hadden ingetypt op Google. Met onze populariteit zit het dus duidelijk snor, tenzij Björn zich vanochtend verveelde bij Samsung en 6 keer na mekaar “Trappenheimers” heeft opgezocht. De ware toedracht zal echter nooit aan het licht komen, tenzij Björn morgen ootmoedig toegeeft. Al zou hij beter gewoon ballen pakken, want het zal nodig zijn. Soit, de orde van de dag dan maar.

Om een of andere duistere reden werd ik gisteren 5 minuten lang overmand door een slappe lach bij het zien van deze foto:

 

Het kan natuurlijk ook aan mij liggen.

 

Interne keuken

“Wanneer schrijft ge nog eens iets voor uw blog, Kristof?” is stilaan een courante openingszin geworden. Alsof ik met Primus inter Pares vergroeid ben en een louter virtueel leven begin te leiden, terwijl ik de voorbije weken na de werkuren – die op zich al ver buiten de gewone werkuren eindigen - vlijtig moet verderwerken aan eigen projecten, andermans projecten en nutteloze projecten. En dan blijft er voor Primus inter Pares al gauw niet veel tijd meer over, hoe oneerbiedig dat ook moge zijn.

Komt nog bij dat ik er – in tegenstelling tot andere niet nader genoemde bloggers - geen buitensporig liefdesleven op na houd dat ik in geuren en kleuren kan beschrijven. En mocht dat zo zijn, ik zou het nog niet te grabbel gooien op een website die dagelijks geconsulteerd word door duizenden fans, nieuwsgierige journalisten en andere gestelde lichamen. Neen, als gedoodverfde Einzelgänger beleef ik geen amoureuze hoogdagen, maar ik heb andere dingen om van wakker te liggen. Het wegsmelten van mijn favoriete woestijngletsjer bijvoorbeeld, of recent nog de onrustwekkende verdwijning van mijn knalrode pyjamabroek. En dan spreek ik nog niet over mijn nakende competitiedebuut voor RS Corsica tegen de imposante Vera Boys, die hun thuismatchen afwerken in de kolkende heksenketel van ‘De slappe Uier’, een megastadion in Nijlen. Maar dat zijn zorgen voor later.

Pensées du jardin

Op het moment van schrijven zit ik in mijn eigenste tuin van Eden te genieten van mijn welverdiende vakantie, en van de geneugten des levens onder de vorm van een wit wijntje, met grote zorg geselecteerd door de allerslimste vinoloog ter wereld. Onze pa levert bovendien puik werk als tuinman, de exotische vogeltjes fluiten dat het een lieve lust is, en tot nader order heb ik niet te veel last van de zon, noch van de gigantische hagelbollen die straks over onze gazon zullen nederdalen. Zo hoort dat.

Daarnet ben ik mezelf nog 48 minuten lang gaan afbeulen, gebukt onder een loden hitte. Mens sana in corpore sano, of iets in die trant. Het lopen begint me weer steeds meer voldoening te schenken, hoewel de toptijden vooralsnog uitblijven. “Hoe zouden de Trappenheimers het er volgend seizoen vanaf brengen?”, zo spookte zopas nog door mijn hoofd. Zal Bjorn in navolging van Jeroen ook voortdurend in de clinch gaan met vriend en scheidsrechter? Zullen we een horde jonge deernes in de spionkop zien opdagen voor onze eerste wedstrijd, als we allemaal een make-over krijgen bij onze sponsor, kapper Fonske? Zou ik er niet goed aan doen om voortaan altijd met mijn geluksbrengende boxershort te spelen? Allemaal dingen waar een zichzelf respecterende voorzitter dag in dag uit mee bezig is.

Verder was ik daarnet weer binnensmonds aan het brainstormen omtrent mijn op stapel staande boek. Het is een publiek geheim dat de eerste drie pagina’s al drie jaar op papier staan, al denk ik sterk aan een tabula rasa. Gezien het onomstotelijke succes van kookboeken moet ik het geweer misschien van schouder veranderen en een top 100 van mijn eigengereide eigenbereide recepten publiceren. Wortelstoemp à la Winckie, Trappenheimerssoep, het zijn maar een paar receptjes die hun strepen al verdiend hebben in binnen- en buitenlandse toprestaurants. Of ik opteer voor een semi-autobiografisch werk, waarin ik het reilen en zeilen van mijn bijna 25-jarig bestaan tot in den treure beschrijf. De kans dat ik daarin een klein loopje neem met de waarheid is reëel, aangezien onze vriend Alzheimer stilaan een plaatsje begint te verwerven in mijn olifantengeheugen. Doch om dit alles, hoe onsamenhangend ook, te kaderen in een breder geheel: écrire est un besoin, écouter est un art. En nu ga ik naar binnen, want de zon is weg, de wijn is op, en (vrije) tijd is kostbaar. Amen.

 

De Trappenheimers: voorbeschouwing seizoen 2011-2012

Nu de gesprekken met Roland Duchatelet afgesprongen zijn – Mijnheer Duchatelet had naar verluidt zijn oog laten vallen op een andere club, de ketter – liggen de beleidslijnen voor het seizoen 2011-2012 min of meer vast. Ik blijf aan het roer van de club als voorzitter, en ben daardoor bij machte de vruchten te plukken van het harde voorbereidingswerk dat ik tijdens het lopende tussenseizoen geleverd heb. Die vruchten moeten ons na de 7e plaats van vorig seizoen naar een plaats in de top 5 van het klassement leiden. Een korte (?) voorbeschouwing.

Vorig seizoen begonnen de Trappenheimers als een wervelwind aan de competitie. Met een 12/12 vatten we een tijdlang post tussen de absolute titelpretendenten Kick-off en Cafetaria Boys, alvorens af te haken na vermijdbare nederlagen. Verwacht wordt dat de Trappenheimers ook dit seizoen weer sterk uit de startblokken zullen schieten. Met dank aan een uitgekiend transferbeleid – steek die pluim maar op mijn hoed – haalde de sympathieke streekclub twee grote namen naar het ‘sporthal Kampenhout-stadion’, de thuishaven van de Trappenheimers.

Morgenavond maakt doelman Bjorn zijn debuut als Trappenheimersdoelman. Hem wacht een zware erfenis: Jeroen Wierinckx doen vergeten, de legendarische doelman die in zes jaar tijd uitgegroeid was tot een absolute publiekstrekker annex smaakmaker. Verder ook Kristof Somers, die – zoals zijn voornaam doet vermoeden – over een puntgave techniek beschikt, een fluwelen balbehandeling en een gezonde portie vista. Dit moet voor vuurwerk gaan zorgen in combinatie met de nu reeds aanwezige vedetten. Een overzicht:

Michel Vanderlinden heeft na een wisselvallig seizoen besloten om het over een heel andere boeg te gooien. Hij diende zijn ontslag in bij werkgever Continental om zich optimaal te kunnen voorbereiden op het nieuwe seizoen. ‘Instinct Torinstinct’ steekt zijn ambitie dan ook niet onder stoelen of banken: “Dit seizoen wil ik 25 kartonnen dozen of Jabulani’s scoren”, zo klinkt het overtuigd.

Peter Lanens heeft zijn contract onlangs verlengd, en lijkt zeer tevreden met zijn status als ‘op één na topschutter’ bij de Trappenheimers. Puntige Peter maakte vooral in de tweede seizoenshelft furore met enkele geïmproviseerde aanvallende impulsen. Vlak voor het seizoen verhuist Peter naar een nieuwe villa, die de club hem ter beschikking heeft gesteld uit dank voor bewezen diensten. Benieuwd of dit hem een extra boost gaat bezorgen…

Kenny Winckelmans blijft een zorgenkind. In een begenadigde dag een gesel voor iedere defensie, maar toch blinkt de man van glas vooral uit in afwezigheid. Hij speelde het afgelopen seizoen slechts een tiental wedstrijden door blessures en een druk sociaal leven, maar de supporters hopen dat de broer van de voorzitter dit seizoen meer voor zijn vak gaat leven: potten breken en potten maken voor de club van zijn hart.

Ben Verhelst lijkt ook klaar om het seizoen van zijn leven te spelen. Nadat hij vorig seizoen klaargestoomd werd voor het grote werk bij KFC Hever, heeft de boomlange OneGloveBenny zijn spelniveau duidelijk naar een steeds hoger niveau getild. Zijn goede vorm komt nu reeds tot uiting in Fifa 11, waar hij samen met Peter Kovacs één van de meest gevreesde spelers blijkt. Als klap op de vuurpijl heeft Ben onlangs een Chinese ‘iphoon’ gekregen van de club. Daarmee kan hij op het veld foto’s nemen van de tegenstander, en zijn antenne in hun ogen proberen te priemen. En nog vele andere dingen.

Koen Van den Zegel, beter gekend als de sneltrein van Schiplaken,trekt deze zomer op hoogtestage naar de Noorse fjorden om er zich beter te kunnen voorbereiden op de eerste competitiewedstrijden. De pijlsnelle spits wil duidelijk pieken in de eerste seizoenshelft. Insiders spreken nu al over ‘de beste Van den Zegel ooit’, wat de rechtstreekse concurrentie (met name Michel en Kenny) meer en meer kopzorgen begint te baren. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Stefan Schelkens, de man wiens onnavolgbare achter-het-steunbeen-trucje nu ook al een eigen leven leidt in Fifa 11, heeft er een kwakkelseizoen opzitten. Een aanslepende knieblessure noopte de sympathieke stormram meermaals tot lijdzaam toekijken vanuit de tribunes. Er schijnt echter licht aan het einde van de tunnel voor Schelkens, want de medische staf voorspelt dat de weerbarstige knie waarvan sprake tegen de seizoensstart weer helemaal opgelapt zou moeten zijn.

Diederick Breyssem, de rots in de defensieve branding, maakt ondanks grote interesse van binnen- en buitenlandse topclubs nog steeds deel uit van de Trappenheimerskern. De staff gaf hem een interessant boek mee voor deze zomer: ‘Zwaar uithalen met mijn rechtervoet voor dummies”. Daarna volgt nog een brochure over “Hoe lees ik een uurwerk?”, maar dat ligt voorlopig nog bij Peter Lanens, die er overigens niet veel van lijkt op te steken.

Kristof Winckelmans, beter gekend als mezelf, heeft vorig seizoen in een lappenmand gewoond. Het heeft een onmiskenbare weerslag gehad op mijn fysieke paraatheid, want nu mijn beide voeten finaal naar de filistijnen zijn geholpen met twee voetbreuken op 12 maanden tijd, zit er voor mij niets anders op dan hopen dat ik ooit mijn oude niveau weer zal halen. Met dien verstande werk ik als een beest om mijn conditie weer op te bouwen, zodat ik mijn geraffineerde genialiteit weer ten beste kan geven, mijn titel als assistkoning kan verlengen en vriend en vijand kan blijven verbazen met mijn onmogelijk gewaande precisie. En dan wordt het vooral zaak om bescheiden te blijven.

Primus kwibus

Ik werk me de laatste weken te pletter, maar dat weerhoudt me er niet van om grootse plannen te smeden. Getuige de vakantie naar Madeira die ik deze week graag in kannen en kruiken zou willen zien. Getuige de talloze fanmails die ik blijf beantwoorden, ook al ontbreekt het me aan lucidi-tijd. En er is meer.

Volgende week lanceer ik op Primus inter Pares een spannende fictieve fictiereeks met meerdere vervolgverhalen die niet echt blijken te zijn. En meer vertel ik daar nu nog niet over. Het enige dat je nu al kan doen, is je muis bij de lurven grijpen en je als de bliksem registreren voor Primus kwibus, de wekelijkse nieuwsbrief van Primus inter Pares! En ook dat is allemaal niet waar, want wie gelooft er nu dat ik een nieuwsbrief heb. Maar wat dan nog?

Klik hier om je als de bliksem te registreren en wees als eerste op de hoogte van alle nieuwtjes over Primus inter Pares!

Ik lijk er weer in geslaagd te zijn om na een uitputtende werkdag een bericht te posten waarin ik helemaal niks vertel (dat werkt therapeutisch). Reageren om te reageren mag dus, maar zal indien foutief uitgevoerd zwaar gepenaliseerd worden in de vorm van een 4 uur durende Primus inter Pares-ban. Ik zeg het er liever bij.

Gevederd en gepluimd à la Fons

Onder de Heverse kerktoren bevindt zich de beste kapperszaak ter wereld. Fonske, u allen welbekend, zwaait er al meer dan 50 jaar de scepter. Af en toe zwaait hij ook met zijn schaar, teneinde het haar van zijn toehoorders op geheel lukrake wijze bij te knippen. Doch dat is van ondergeschikt belang voor Fons’ vaste cliënteel. Fons is een geboren entertainer, zijn kapperszaak zijn forum.

Zo ook toen ik vanochtend bij het krieken van de dag voor Fons’ gesloten deur postvatte. Exact 14 seconden later kwam Fons himself me met een brede, hartverwarmende glimlach tegemoet. Ik nam plaats in de mij toegewezen plaats, in de volksmond ook wel eens een kappersstoel genoemd, waarna de show kon beginnen.

“1,75 euro per duif, kunt ge dat nu geloven?”, zo stak een verbouwereerde en merkbaar ontgoochelde Fons van wal. Fons doelde uiteraard op het startgeld dat hij de week voordien had moeten betalen om zijn prijsduiven te laten meestrijden om de ongetwijfeld wereldberoemde duivenwedstrijd van Steenokkerzeel. “Er waren mannen bij die 60 duiven gekorfd hadden!”, aldus nog een totaal ontketende Fons. De schaar en de tondeuse aanhoorden de klaagzang en keken werkloos toe.

Net op dat moment kwam Georges binnen, een kalende bejaarde die niettemin ’s ochtends gewillig binnenspringt om de laatste nieuwtjes uit het dorp door te spelen aan de alwetende Fons. Georges begon uiteraard meteen over the talk of the town: er rijdt in het dorp een bestelwagen met een megafoon rond die oud ijzer verzamelt. Fons deed het bijna in zijn broek van het lachen. “Oud ijzer?”, zo gekscheerde hij, “dat brengt niks meer op. De mannen zouden beter bovenleidingen gaan stelen”. Waarna ik gevat riposteer: “Want treinen rijden er toch niet meer…”, met een knipoog naar de stakingen van maandag. Fons was uiteraard op de hoogte, en wist mijn ochtendlijke moppentapperij wel te smaken. Mijn dag was geslaagd.

Ondertussen was dekselse Fons ook begonnen met het willekeurig inhakken op mijn weelderige haardos. De tondeuse raasde erop los dat het een lieve lust was, en voor Fons er erg in had, had ik een kapsel dat verdacht veel op de kale knikker van Georges begon te lijken. ”Hmm, het is precies wat korter dan vorige keer”, zo merkte Fons terecht op. “Geen erg”, zo stelde ik mijn favoriete duivenmelker gerust, ”op voorwaarde dat ik nog getrakteerd word op een goeie overdosis van de welriekende lotion à la Fons”. “Voilà zie, de vrouwen zullen weer niet van u kunnen afblijven”, zo besloot een profetische Fons. Alle hopeloze mannen weten dus waar ze naartoe moeten gaan. Tot slot overhandigde ik Fons 5 euro en verliet voldaan de bühne. Wouter Deprez is duurder.

15.000

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar eindelijk is het zover: vandaag rondde Primus inter Pares de kaap van 15.000 bezoekers. 15.000, dat staat gelijk aan een tot de nok gevuld Achter de kazerne, of de volledige deelnemerslijst van de Antwerp Ten Miles. Niet slecht, voor een zijprojectje dat ik al een goede 2 jaar aan de waggel hou, al zeg ik het zelf.

De inhoud op Primus inter Pares lijkt vaak nergens naar, dat geef ik grif toe. Mijn hersenspinsels leiden niet zelden tot schier hallucinante schrijfsels, mijn onderwerpen blijven vaak beperkt tot een hoopje staal op vier wielen, en in een tijdperk waarin iedereen dagelijks 3 keer meer prikkels te verwerken krijgt dan 25 jaar geleden, kan ik uiteraard begrijpen dat Primus inter Pares één van de kanalen is die de filter niet voorbijraken. Maar het kan me niet deren, want ik ga door. Zolang Facebook meer bezoekers telt dan Primus inter Pares, en zowaar mijn naam Peter Selie is. Of Freddy Knolselder. Voor de vrienden.

Meerwaarde zoeken

De nieuwe Foo Fighters op de radio, een stralende ochtendzon die door mijn open raam priemt, en de heerlijke soundtrack van mijn Mitsubishi Colt 1.1 die zich een weg naar mijn oren baant. De ochtendstond heeft goud in de mond, en daar had ik beter ook een boterham in gepropt alvorens mijn dagelijkse calvarietocht naar Zellik in te zetten. Voorlopig krijg ik alleen roetdeeltjes, fijn stof en andere smeerlapperij binnen, maar zolang dat geen acuut levensgevaar oplevert, word ik het niet eens gewaar.

Misschien moet ik mijn geluk toch elders gaan beproeven, bedenk ik me soms. Een bed & breakfast in Zuid-Frankrijk bijvoorbeeld. Eentje waar SOS Kristof ‘s ochtends in de potten staat te roeren, om na een stevig ontbijt zijn gasten mee te tronen naar zijn royaal gevulde garage, alwaar de gretige BMW Z4, de charmante Lotus Elise en de flitsende Nissan 370Z roadster naar een enthousiaste bestuurder staan te lonken. Overmand door testosteron en een gezonde benzinegeur diepen ze stuk voor stuk hun zuurverdiende centjes op om te kunnen cruisen doorheen de Ardêche of de Provence. SOS Kristof wrijft zich in de handen, en gaat voor de rest van de dag languit aan zijn riante, zonovergoten zwembad liggen terwijl mijn Poolse klusjesman en mijn Slovaakse poetsvrouw de kamers in orde brengen. Meerwaarde gevonden.

De roze bril

Alvorens we beginnen over de mooie dingen des levens, wil ik toch even aftrappen met een steunbetuiging aan de beste charmezanger ter wereld, die zondag laatstleden geveld werd door een hersenbloeding. Eddy Wally laste zijn optredens af tot eind mei, wat wil zeggen dat ik begin juni op de eerste rij zal staan om de 78-jarige ster met het nodige enthousiasme te vereren. Eddy, ik weet dat je een trouwe lezer van Primus inter Pares bent, dus wens ik je bij deze een spoedig herstel en een fantastische comeback op de Vlaamse podia!

Ziezo, dat is ook weer gebeurd. Met een beetje meeval zijn er grote veranderingen op komst in het dagelijkse leven van uw trouwe scribent, maar daarover spoedig meer. Dat heeft ertoe geleid dat ik me met een ongebreidelde vrolijkheid door de dagelijkse sleur sleur, iets wat me de voorbije jaren zelden is overkomen. Hoe groot het zwarte gat zal zijn mocht alles toch nog de mist ingaan, daar wil ik me voorlopig geen bedenkingen bij maken. Stay tuned, want volgende week volgt de apotheose.

Er staan overigens nog heel wat apotheoses op het programma de komende maand. Zo ga ik bijvoorbeeld voor het eerst in drie jaar weer op reis als toerist, en wel naar het ongetwijfeld zonovergoten Londen. Tijdens mijn verblijf wordt de Londense binnenstad overigens helemaal ontruimd voor de London Marathon, een gebeurtenis die ik gezien mijn huidige conditie graag links laat liggen. Desalniettemin train ik als een beest (ahum…) om op zondag 1 mei de 16 kilometer lange bosloop door het bos van Oud-Heverlee tot een goed einde te brengen (lees: te winnen).

Voor het overige stemt het me zeer tevreden dat een overroepen voetballer als Boussoufa eindelijk verkast naar het iets minder zonnige Grozny, dat een sympathieke ploeg als Tottenham Hotspur de angsthazen van AC Milan uit de Champions League heeft gekegeld, en dat de Trappenheimers morgen weer zullen aanknopen met de overwinning tegen de volslagen kansloze Claudezakken. Een mens zou voor minder zijn roze bril uit de schuif halen.

De groepsgeest in de Frigo

Sinds gisteren ziet de toekomst voor Club-boegbeeld Stijn Stijnen er helemaal anders uit. De goedlachse goalie zal niet langer herinnerd worden als de controversiële doch capabele keeper met een grappige naam, een probleem met hoge ballen en een veel te grote eigendunk, maar wel als de meelijwekkende zieligaard die onder de schuilnamen Frigo en piop een lastercampagne voerde op het internet tegen zijn eigen ploegmakkers.

Vermits de berichten op het Blauw Zwart Forum helemaal niet opvielen tussen de duizenden gelijkaardige posts pro en contra Stijnen of Coosemans, moet het Club Brugge-bestuur wel getipt zijn door een insider. Ik, als fervent blogger en per definitie dus ook specialist in de materie, tip op de dekselse Dany Verlinden, die onder zijn weinig doordachte pseudoniem Dany V op zijn beurt de blauw-zwarte fora afschuimt. Meer nog: het beruchte Blauw Zwart-forum wordt gewoon louter bevolkt door Club Brugge-spelers die zichzelf ophemelen en de rest met de grond gelijkmaken. Ik kan mijn verhaal niet helemaal hard maken, maar volgens mij moet het ongeveer zo zijn gegaan:

piop: “Hadden we maar elf Stijnens op het veld. Klasse, man!”
Dany V: “Hadden we Dany Verlinden nog maar in de goal staan. Vandaag op training bleek hij nog maar eens beter dan Stijnen!”
Frigo: “Dany V, hoe kunt gij dat nu weten? Ik heb u niet gezien zene, ik was alleen met Dany Verlinden aan het trainen.”
Dany V: “Ge moest eens weten wie ik ben, achterlijk dwergkonijn.”
Dennis Odjidjo: “Ik heb u wel door manneke. Gij bent Gert Verheyen, die kerel die niet eens een meute schapen kan dribbelen. PS: Odjidja rules, wat een speler!”
Nabil Durum: “Wat is dat daar over schapen? Morgen op training een bal in uw schapen vriend!”
Ivan Weerismis_44: “Och, onnozelen dzjoef, smeer nog wat meer gel op uwe kop, alsof hij nog niet vettig genoeg is.” 
De Koster: “Rustig jongens, moet dat ouwehoeren nou echt? Laten we zaterdag tegen Lokeren lekker link gaan doen.”
Vanessa Hoefkens: “Links gaan doen? Carl, wat bedoeld die gekke hollander nu weer?”
Carl_lierseforever: “Het tegenovergestelde van rechts doen, m’n poeziewoezie.”
Vanessa Hoefkens: “Ooh Carl, je bent zo slim. En sexy!”
Frigo: “@Dany V: ik heb u daarnet wel berichten zien posten via uwe iPhone, dwaze dwerg. Waarom denkt ge dat ik u begroette met Dany V?”
Dany V: “Dus dan bent gij Stijn Stijnen?!”
Frigo: “Dany, ge bent nog dommer dan ik dacht.”
piop: “Neen, Frigo is Stijn Stijnen niet. Hé Stijn… euhm Frigo ;)”

En zo kwam de olijke bende van Club Brugge er na drie jaar en 257 berichten achter wie onder hen Stijn Stijnen was. Hoe het nu verder moet met Stijnen, is vooralsnog niet bekend. De groepssfeer is alleszins uitstekend.

Een ongeveer waargebeurd verhaal

Beginnen doe ik met mijn welgemeende excuses. Ik had Fernando Torres ook graag ingelijfd bij de Trappenheimers, maar ik viste achter het net. Toch heb ik er alles aan gedaan. Het relaas van een bewogen maandagvoormiddag.

8.15u, Liverpool. Fernando Torres ligt nog wat te soezen in zijn Spaanse villa terwijl de regen tegen zijn Velux-dakvenster kletst. Zijn zaakwaarnemer is onderweg naar Londen om de laatste details van zijn transfer naar Chelsea te regelen. Maar dat is zonder de Trappenheimers gerekend.

8.15u, ergens tussen Hever en Zellik. Ik lig nog wat te soezen in mijn Japanse Mitsubishi, al zou ik beter een beetje op de baan en de andere weggebruikers letten. De lieflijke radiopresentatrice probeert me diets te maken dat Fernando Torres Liverpool wellicht inruilt voor Chelsea, maar dat er nog druk gespeculeerd wordt over het uiteindelijke transferbedrag. Ik ruik mijn kans.

8.40u, Liverpool. Fernando, inmiddels aan het aquagymmen in zijn favoriete goudgele sportbroekje, merkt opeens dat zijn iPhone kabaal begint te maken. “Un texto que debe ser”, stamelt hij. En inderdaad, het was een sms van mezelf. “Aah, de Fernando! Zeg makker, de Trappenheimers zoeken ook nog een spits. Drie vanillewafels per goal en twee chocoladewafels per gewonnen match, wat zegt ge daarvan?”. Fernando wist van geen hout pijlen meer te maken. “Ay Caramba! Chelsea o Trappenheimers, lo que es un gran dilema!”

8.55u. Ik ben ondertussen aangekomen op kantoor en ben mijn briefwisseling integraal verticaal aan het klasseren. Tot ik plots een sms krijg: “Hmmm, galletas de vainilla! Y el chocolate!”, aldus een overenthousiaste Torres. Ik besluit mijn stoute schoenen aan te trekken, en bel meteen naar 1207. “Hallo, ik ben op zoek naar het telefoonnummer van Liverpool, kwestie van de transfer ook op clubniveau af te ronden”. De vriendelijke deerne aan de andere kant van de lijn begrijpt het niet helemaal goed, maar gunt me het voordeel van de twijfel.

9.20u. Chelsea biedt 50 miljoen euro + Nicolas Anelka voor Fernando Torres. Liverpool houdt het voorstel in beraad, want ze hebben vernomen dat er nog een andere club uit een grote competitie een bod zal uitbrengen. Het zal niet zijn zeker, met kleppers als de Cafetaria Boys en de Uileballen…

9.45u. Na omzwervingen bij de fanshop, de verantwoordelijke voor de cornervlaggen en de dienst verloren voorwerpen kom ik uiteindelijk bij de verantwoordelijke van de dienst ‘Spaanse spitsen allerhande en Libanese flankverdedigers met een spraakgebrek’. Ik breng hem op de hoogte van de interesse van de Trappenheimers voor de genaamde Fernando Torres, en voeg er meteen aan toe dat we al een akkoord hebben bereikt met de speler zelf. Ik maak hem wijs dat onze financiële cel momenteel een ultiem bod voorbereidt, en dat ‘we don’t look on a waffle or two’. De sympathieke man is helemaal van zijn melk en brengt het clubbestuur op de hoogte.

10.25u. Liverpool weigert het voorstel van Chelsea wegens ‘veel te laag’. Nicolas Anelka is ondertussen niet te spreken over het feit dat hij betrokken is in een ruildeal richting Liverpool. “T’es fou, fieu? Si je pars, je vais chez les Trappenheimers et nulle part ailleurs!”.

10.35u. Ik krijg een sms van een ontstemde Nicolas Anelka binnen. “Ces salauds de Chelsea vont me foutre dehors pour un sale espagnol. T’as pas une place pour moi dans ta p’tite équipe là?” Ik zeg “Sorry Nicolas, ik weet dat ge graag bij ons zou komen spelen, maar we hebben met Michel al een gelijkaardig type in de rangen lopen: snel, dodelijk efficiënt, en hij ziet er vanuit bepaalde hoeken ook een beetje uit als een kale neger.”

11u. Chelsea verhoogt zijn bod naar 70 miljoen euro. Ondertussen probeer ik een inventaris op te maken van de resterende dozen wafels, om zodoende een financieel haalbaar bod uit te brengen op Fernando Torres. Net op dat moment valt onze server op kantoor uit (en daarmee is het eerste niet-fictieve element in het hele verhaal ook ten berde gebracht), waardoor ik niet alleen drie weken tekstueel gezwoeg kwijt ben, maar ook mijn budgetplatform voor de Trappenheimers. “Fernando lo siento, será para el próximo año”, sms ik hem nog.

15.25u. Een zichtbaar aangedane Fernando Torres tekent een contract bij Chelsea. Nicolas Anelka probeert op zijn beurt nog een doorbraak te forceren bij de Trappenheimers, maar zijn looneisen blijken niet haalbaar. Anelka eist speculaaswafels.

* Deze tekst kwam tot stand met de gewaardeerde medewerking van Google Translations. Primus inter Pares kan niet verantwoordelijk gesteld worden voor eventuele vertaalfouten. (Este texto fue creado con la amable colaboración de traducciones de Google. Primus inter Pares no se hace responsable de cualquier error de traducción.)

Perception is king

Je ook al eens afgevraagd waarom iedereen de (louter theoretische) ware altijd tegenkomt? En waarom de ware an sich niet meer bestaat? Perceptie, ontdekte een batterij trendwatchers onlangs. Spijtig dat Primus inter Pares dat al een jaar of 15 uitgevogeld had. Al die moeite voor niks.

“Alles is wat ge er zelf van maakt”, zo zeg ik altijd. Ik flap het eruit als me gevraagd word of ik mijn eigen bestaan zinvol vind, of ik het niet beu ben om een ganse dag als een halfbakken cervela tekstjes te typen, maar evengoed als er gepeild wordt naar mijn liefdesperikelen, mijn onvoorwaardelijke verafgoding van alles wat op vier wielen staat (op de Tata Nano en de Chevrolet Spark na), en niet in het minst wanneer ik geconfronteerd word met levensvragen allerhande die te pas en te onpas aan mijn ondoorgrondelijke brein ontspruiten. Als zelfs een batterij trendwatchers er kop noch staart aan zou krijgen, waarom zou ik dan moeite doen? Het is maar perceptie.