Liefde is…

Ziehier een knap staaltje van mijn eigengereide dichterskunst:

Liefde, een onontwarbaar kluwen

Van trekken en duwen

Van werken en woelen

Om zich ooit, op een onverhoeds moment

Volledig begrepen te voelen.

Ryan Adams – Wonderwall

Taalpuree van een taalpurist

Geen jota kunnen ze nog zonder fouten schrijven. Ze weten zelfs niet wat een jota is. Maar ze blijft er rustig onder. Met een engelengeduld probeert ze hen iets bij te brengen, goed wetende dat het haar nooit zal lukken om er volwassenen van te maken die zichzelf Nederlandstalig mogen noemen, ook al is het voor sommigen zelfs hun moedertaal. Grammaticaal zijn ze zowat even onderlegd als een op hol geslagen kruimeldief, en ook op vlak van woordenschat doen ze het nauwelijks beter dan de gemiddelde Waal.  Welkom in het secundaire onderwijs.

Sta me toe het kader een beetje beter te schetsen: Lieze geeft Nederlands aan kinderen uit het eerste, tweede en derde jaar die verondersteld worden ‘normaalbegaafd’ te zijn, op enkele uitzonderingen na. Toch wordt haar klaslokaal dagelijks herschapen in een kokende heksenketel wanneer ze met handen en voeten probeert uit te leggen wat een volzin nu net inhoudt. Dat hoeft ook niet abnormaal te heten wanneer meer dan de helft het uur voordien Arabische les heeft gekregen, en dus allesbehalve gemotiveerd is om zijn beste Nederlands uit de kast te halen. Welkom in het gemeenschapsonderwijs.

Tijdens het Suikerfeest mag er geen les gegeven worden aan de enkelingen (vuile Belgen, zoals dat dan heet in het vakjargon) uit schrik dat de hele moslimgemeenschap zijn gram komt halen aan de schoolpoort. Het Suikerfeest is een zelfverklaarde officiële feestdag, en dus sturen de allochtonen hun kat. En achteraf? Niemand die hen terechtwijst. Welkom in België.

Misschien heeft Lieze – en samen met haar alle andere leerkrachten – echt wel recht op die 4 maanden betaald verlof. Misschien moet ik mijn pc even verlaten en een eervolle buiging maken terwijl al mijn collega’s toekijken en collectief de wenkbrauwen beginnen te fronsen. Nee, dat zou ons te ver leiden.

Time is never time at all

Het éénmaandig bestaan van de tandem Lieze-Kristof nieuwe stijl (wie wenst, kan de foto’s van de eerste generatie op aanvraag verkrijgen, maar we staan niet in voor de gevolgen) is een gebeurtenis die ik niet zomaar mocht laten voorbijgaan. Niet dat hier het meest tot de verbeelding sprekende artikel uit de geschiedenis van Primus inter pares zal verschijnen, maar het is de geste die telt. Althans, dat plegen ze toch te zeggen. Tot scha en schande van mijn nieuwbakken wederhelft getroost ik me niet eens de moeite om zelf een tekstje neer te pennen, want voor oppervlakkige romantiek neem je beter een tienbeurtenkaart in de lokale kaberdouche dan wel een abonnement op mijn literair hoogstaand platform. True Romance (en daarmee hebben we de aandacht van Diederick ook weer gewekt voor de komende drie seconden) laat zich niet zien op een ordinaire internetpagina, al zullen de trouwe kijkers van internetsites met bepaalde suggestieve en niets aan de verbeelding overlatende filmpjes (en daarmee is de aandacht van alle mannelijke lezers ook weer gewekt) daar allicht anders over denken. Ze doen maar.

Opmerking: niet dat Diederick geen man is, maar de boodschap lijkt me wel duidelijk. Of net niet, maar het doet er niet toe. Of wel? Soit.

Ik ben desalniettemin niet het type dat – met alle respect – klakkeloos bestaande teksten op zijn blog pleurt om de digitale vervuiling een handje toe te steken. Mijn eigen geleuter blijft ook primeren tot spijt van wie het benijdt, maar soms zijn er van die teksten die je zelf gewoon niet beter had kunnen schrijven. Zoals deze:

Time is never time at all
You can never ever leave without leaving a piece of youth
And our lives are forever changed
We will never be the same
The more you change the less you feel
Believe, believe in me, believe
That life can change, that you’re not stuck in vain
We’re not the same, we’re different tonight
Tonight, so bright
Tonight
And you know you’re never sure
But you’re sure you could be right
If you held yourself up to the light
And the embers never fade in your city by the lake
The place where you were born

Believe, believe in me, believe
In the resolute urgency of now
And if you believe there’s not a chance tonight
Tonight, so bright
Tonight

We’ll crucify the insincere tonight
We’ll make things right, we’ll feel it all tonight
We’ll find a way to offer up the night tonight
The indescribable moments of your life tonight
The impossible is possible tonight
Believe in me as I believe in you, tonight

Nee, dat had ik echt niet beter gekund. Al zit mijn gebrekkige kennis van het Engels en mijn totale onkunde op vlak van poëtische schrijfsels daar uiteraard voor veel tussen.