De ellende begon al iets voorbij 7u, toen de wijsneuzen van de NMBS er maar weer eens in geslaagd waren om het hele treinverkeer tussen Antwerpen en Brussel in een hopeloze knoop te rijden. Trein A werd aangekondigd met een kwartier vertraging, zodat iedereen 7 perrons verder ging wachten op trein B met dezelfde bestemming. Nadat trein B ook eens van spoor was gewisseld, bleek trein A alsnog sneller in Mechelen te arriveren dan onze vrienden van het spoor hadden bevroed. Als ze op de Olympische Spelen een discipline trolleytrekken invoeren, ik zou absoluut meedoen voor de prijzen. Ik dus als een volleerde trolleytrekker van hot naar her, om vervolgens weer bij hot te belanden. 20 minuten later dan voorzien zat ik op een trein die me wel eens tot in Brussel-Noord zou kunnen voeren. Dat deed hij ook, tot ieders verbazing.

Maar daar was de toestand zo mogelijk nog schrijnender. Spoorwissels, afgeschafte treinen en vertragingen zijn er schering en inslag. Op de koop toe wordt alles nog eens herhaald in het Frans, kwestie van het nog dubbel zo erg te laten lijken. Mijn trein bevond zich waarschijnlijk nog ter hoogte van Charleroi-Zuid toen hij in Brussel moest zijn, dus opteerde ik ervoor om de trein van 7u57 te nemen (ondertussen was het al zeker 8u20, maar laten we dat het voordeel van de geordende chaos van de NMBS noemen), waardoor ik maar een dik half uur te laat op de luchthaven stond. Valt goed mee, naar Belgische normen.

Aangezien ik op een vlucht van Swissair verwacht werd, verliep de check-in naar goede gewoonte met de regelmaat van een Zwitserse klok. Stipt op tijd, de glimlach van de sympathieke Zwitserse stewardess kreeg ik er zelfs gratis bovenop. Ook in het luchtruim verliep alles naar wens. Een behoorlijk droge croissant als ontbijt, een Sprüdelwasser zonder sprüdel, het zijn geen zaken waar een mens als ik over ligt te neuten. Halverwege Duitsland was het echter gedaan met de pret. Ik ben al niet bepaald happig op turbulentie en luchtzakken, en wanneer er dan nog een hardnekkige kramp in mijn kuit schiet, is de lol er wat mij betreft helemaal af. Alleszins, die kramp heb ik op meesterlijke wijze weten te maskeren – ofwel kon mijn buurvrouw haar lach minstens even goed camoufleren – zodat ik bij mijn weten geen al te belachelijke indruk heb nagelaten, geheel tegen mijn natuur in. Na 3 minuten trekkebenen, schuifelen, van positie wisselen en na een verdoken kuitmassage ben ik er dan in geslaagd om me weer min of meer normaal te gedragen. Ondertussen maak ik me op voor de officiële perspresentatie, die binnen 20 minuten begint, en merk ik dat bruine schoenen toch niet al te best bij een zwart kostuum passen. Het zij zo.

Er zullen vragen zijn. En antwoorden. De juiste, vaak. Wie toch de mist ingaat, riskeert zijn hele reputatie samen met een handvol waardevolle seconden de vuilbak in te kieperen. Om maar te zeggen dat de überslimste mens ook onder grote druk zal moeten presteren om niet zélf de meeste klappen te incasseren. Dixit Erik Gert Van Looy.

Gisteren heeft ondergetekende tot na middernacht intro’s uitgedacht, een evenwichtige vragenlijst bij elkaar gepend en dit alles verpakt in de aanstekelijke rijmvorm die de Slimste Mens al jaar en dag typeert. Waarna mijn fantasie het ruime sop koos en met een aantal ambitieuze addenda op de proppen kwam, die de überslimste mens naar een andere dimensie moeten liften. Folietjes die de kandidaten duchtig uit hun lood kunnen slaan, zeg dat ik het gezegd heb.

Tot slot wens ik mijn trouwe schare lezers te bedanken voor het trouwe lezen, en dus zijn hier al drie weggevers die hen misschien wel op weg zullen zetten naar de eeuwige roem: Birma, Battle of Hastings, Dominique Strauss-Kahn. Prego. Vrijdag volgt er een geheime brainstormsessie, eentje waar Kafka ongetwijfeld jaloers op zou zijn. Wordt vervolgd…

http://omroep.vara.nl/media/84673

De opmerkelijke lezer had het ongetwijfeld al opgemerkt: het is angstaanjagend lang geleden dat ik nog eens iets over auto’s heb neergepend. Ook ikzelf dacht even dat de vonk er niet meer was. Uitgeblust na een vier jaar durende overdosis, misschien. Tot ik vanmorgen oog in oog kwam te staan met de beroemde angel eyes van de nieuwe BMW 6. Klaar voor een stomende rit van Antwerpen naar Zellik waar ik tot op dit eigenste moment van mag nagenieten. Overmand door emoties, met meer dan 400 paarden onder een gaspedaal en een cockpit die zelfs de meest roekeloze brokkenpiloot tonnen vertrouwen inboezemt; het zijn niet bepaald de ideale omstandigheden om met een heerlijk grommende V8 de oprit van de A12 aan flarden te rijten en voor één keer het linkerrijvak te terroriseren. Ecologisch is het allemaal niet, maar Moeder Natuur zou hetzelfde gedaan hebben. Zeker weten.

Nu is de BMW 6 niet meteen moeders mooiste, hoe hard ze bij BMW ook geprobeerd hebben om hun ultieme GT de nodige flair te bezorgen. Vermits het speelgoedje nog altijd ongeveer 2 ton op de weegschaal zet, ziet hij er ook eerder uit als een dikke Boeing beter dan een afgetrainde straaljager. Hoewel dat overgewicht meesterlijk gecamoufleerd wordt door een briljant chassis (dat van de nieuwe 5-Reeks), en ook het geleverde vlieg- en stuntwerk doet anders vermoeden. Om nog te zwijgen van één van de beste motoren ooit gebouwd, die na iedere streling van het gaspedaal trakteert op een hemelse symfonie waarvan je het einde niet wil horen. Op voorwaarde dat de tankkaart bijgeleverd is, welteverstaan. Wat ik zou doen als ik 101.000 euro op een rekening had staan? Niet twijfelen.

Op 31 maart beleeft mijn sportieve ik immers een absolute hoogdag. Diep in de Ardennen haspel ik dan een halve marathon af langs de hopelijk ontdooide, doch nog spekgladde en modderige skipistes, om zonder versagen de eindmeet te bereiken en spoorslags dood te vallen. Figuurlijk, hopelijk. De in loopmiddens gevreesde Crêtes de Spa wordt daarmee het eerste grote doel van 2012, maar dat is niet alles.

Nog op sportief vlak ben ik vastberaden om zowel de Trappenheimers, Anno ’83, United als RS Corsica naar de titel te loodsen. Een redelijk absurde ambitie in sommige gevallen, doch wie het hoogste niet viseert, heeft de levensles niet geleerd.

Extrasportief gaat het me bovendien ook voor de wind in 2012. De economische crisis laat ik bewust voor wat hij is, want met mijn 42 dagen vakantie kan het geld weer naar hartelust rollen. Barcelona is een conditio sine qua non, Parijs is dat evenzeer, en ondertussen doen er ook geruchten de ronde dat mijn reishonger me wel eens terug naar Lissabon en de streek rond Verona en het Gardameer zou kunnen voeren. Als Marie-José mee wil, tenminste.

Ziezo, Eddy trommelt ondertussen als een bezetene. Het publiek in de living, voor de gelegenheid bestaande uit Kenny, Winnie de valkparkiet en Kitoko de Agapornis Fischeri, houdt het niet meer van de zenuwen. De lichten worden gedoofd, de spanning stijgt. “Als ik maar geen Lul van het jaar word”, zo stamelt Kenny nog, net voor de begingeneriek door de boxen schalt. En Eddy, die trommelt nog steeds als een bezetene.

Ik start mijn blitse powerpoint. Beginnen doen we met de categorie ‘Most Valuable Trappenheimer’. Eddy trommelt dat het een lieve lust is, en begint bovendien ook te zweten als een rund. Hostess Evi Gruyaert bestijgt de bühne met de mysterieuze enveloppe. “Most Valuable Trappenheimer van het jaar 2011: Kenny Winckelmans!”, roept ze vol overtuiging. De handen en pootjes gaan op elkaar, want dit is inderdaad de verdiende winnaar, zo menen Winnie en Kitoko. Kenny bleek het voorbije seizoen dodelijk efficiënt voor doel, en is ook zelden of nooit geblesseerd. “Het is een hele eer voor mij om deze trofee in ontvangst te mogen nemen”, zo begon de kersverse winnaar zijn overwinningsspeech. ”Ik ben ook heel blij dat de jury niet zozeer naar kwantiteit heeft gekeken, maar des te meer naar de kwaliteit die ik aan de dag heb weten te leggen in die ene vriendenmatch die ik dit seizoen al heb gespeeld. Het was een wedstrijd op het scherpst van de snee, zo meen ik me nog te herinneren, met kansen voor beide teams. Plots kreeg ik de geniale ingeving om op de bank te gaan zitten, want na die twee spurtjes van toch zeker 7 meter zat ik namelijk door mijn beste krachten heen. Michel Vanderlinden nam mijn plaats in, maar of dat wat geworden is, kan ik nu helaas niet bevestigen noch ontkennen. Alleszins, ik ga er alles aan doen om volgend seizoen nog beter te doen, en om mijn wafels te verkopen voor ze vervallen zijn. Bedankt allemaal, tot ziens!”

Nadat de euforie weer plaats had geruimd voor een beleefde stilte in de zaal, besloot ik om over te gaan naar de volgende categorie, die van ‘Album van het jaar’. Genomineerden in deze categorie: El Camino van de Black Keys, beter gekend als de Zwarte Sleutels, Ceremonials van Florence & The Machine en My Perception van de Blackbox Revelation. Niet zonder enige schaamte dien ik er meteen bij te vertellen dat My Perception niet het album van het jaar geworden is, in tegenstelling tot wat ik in eerdere berichtgeving wel eens durfde te poneren. “Sorry, Jan, ik weet dat je ontgoocheld zal zijn”, zo trachtte ik mijn hachje nog te redden voor het publiek, maar noch Winnie, noch Kitoko gaven een kik. Kenny was inmiddels een doos wafels gaan opdiepen uit zijn kofferbak, daar hadden we even geen last van.

“Evi? Evi! Blijf van die truffels af! Neen, die bak Barbar is voor straks. Kom, breng maar een nieuwe enveloppe”, zo probeerde ik mijn intelligente sidekick in het gareel te houden. “Lul van het Jaar: de 12-jarige snotaap die Kristof wist voor te blijven tijdens het karten!”, kraaide Evi. “Evi, dom wicht, daar zijn we nog niet aan toe. Kom, bol het af, ik trommel Dina Tersago wel op”. ”Mag ik dan stoppen met trommelen?”, zo probeerde Eddy zich er in de verte vanaf te maken. ”Niks van, blijven trommelen!”, antwoordde ik categoriek. Trommelen for life is bij mijn weten nog niet uitgevonden, maar nu wel.

Ondertussen was Kenny opnieuw de zaal binnengekomen met zijn doos wafels. Net op tijd om Dina te horen vertellen dat El Camino van de Zwarte Sleutels het Album van het jaar is geworden. Helaas konden de Zwarte Sleutels niet aanwezig zijn op de prijsuitreiking van Primus inter Pares. Is het niet belangrijk genoeg, misschien? Hé? Winnie en Kitoko knikten instemmend. Eddy trommelde lustig verder, en Kenny liet een wafel op de grond vallen. Moraal van het verhaal: vrolijk kerstfeest!

Vorig seizoen bleken de Foot Fighters twee keer te sterk voor de Trappenheimers. De staartploeg van weleer haalde dankzij twee driepunters bijna 50 % van zijn puntentotaal tegen ons. Een beetje beschamend, dat geven we grif toe. Onnodig te vertellen dat we nogal gebrand waren op een eerste overwinning tegen de troepen van onder meer Johan Meuris, Tim Souveryns en dekselse Vinnie.

De voortekenen waren alleszins niet bijster gunstig. Klokslag 18u - toevallig het uur waarop de wedstrijd begon – stond ik nog vrolijk te tanken in Hever bij gebrek aan benzine, met een nerveuze Diederick die het tafereel van in de wagen gadesloeg. ‘Tiens, Diederick en Kristof, is dat niet net de voltallige verdediging van de Trappenheimers?’ I rest my case.
Goed 10 minuten later stoven Diederick en ik de Kampenhoutse sporthal binnen. Een schietgebedje en een blik op het scorebord later konden we opgelucht ademhalen. De bordjes nog in evenwicht, en dominant voetbal van de thuisploeg.

Met de inbreng van een defensie bleek onze aanval plots veel beter te draaien – zoek niet naar een of andere logica, het gaat hier om de Trappenheimers. Koen vond vrijwel meteen het gaatje en knalde de 1-0 snoeihard binnen. Twee minuten later pakte Ben uit met zijn handelsmerk: de frommelgoal. Geen 5 minuten later stond het 3-0, nadat ik met een strak afstandsschot het verste zijnetje had geviseerd. De Trappenheimers op rozen, de Foot Fighters waren er met de rust in zicht nog niet in geslaagd om doelman Björn van dichtbij te bewonderen.

Het spelbeeld veranderde na rust nauwelijks. Vlak na de aftrap ging Koen voor eigen succes, en punterde de bal via de rechterpaal tegen de netten. De volledig vrijstaande Peper (aka Puntige Peter) kon het maar matig appreciëren, en besloot om hetzelfde te proberen. Zijn pronte punter vanop 15 meter dwarrelde via dezelfde paal binnen, waardoor de forfaitcijfers op het bord stonden. Bjorn bekeek het allemaal vanop een afstand, en leek al voornamelijk te denken aan de bitterballen die traditioneel op uitstekende wijze gefrituurd worden door de Kurre van de cafetaria.

Bjorn was net aan het wuiven naar de eigen supporters, toen ikzelf alweer voor opschudding zorgde. Puntige Peper met een listige intrap door het hart van de defensie, en ik met de prima controle en dito afwerking. De scheidsrechter begon zich ondertussen af te vragen hoeveel doelpunten we nu al gemaakt hadden, en hoe het komt dat hij vandaag nog niet onderuit was gelopen door een zekere Stefan Schelkens. Niemand die het wist.

Het orgelpunt van de avond moest op dat moment echter nog komen. Terwijl Bjorn kushandjes aan het werpen was naar de eigen supporters en Diederick op het veld luidop stond na te denken hoe hij in godsnaam een Fnac-kaart aan de man moet brengen, zette ik met Peter een aanval op. Wat doet een mens anders tijdens een zaalvoetbalmatch, nietwaar. Het opzet was redelijk simpel: ik speelde de laatste verdediger uit, om nadien de keeper uit te schakelen met een eenvoudige dubbelpass via Peter. Peter had echter andere plannen, en leek mijn hattrick vooral te willen dwarsbomen.

Nadat ik de bal plichtsbewust naar Peter had gespeeld en mezelf richting tweede paal begaf om de bal eenvoudig binnen te leggen, kreeg Peter een even geniale als dwaze ingeving. Achteraf zou hij zichzelf nog proberen te verschonen door te stellen dat een pass over de grond niet zou aangekomen zijn, wat ik ten zeerste durf te betwijfelen. Alleszins, Peter zwiepte zijn veel te hoge en veel te harde voorzet richting tweede paal. Als een volleerde Peter Crouch kliefde ik door het zwerk, om de bal net onder de deklat binnen te buffelen met een welgemikte kopstoot. Bjorn was op dat moment net kushandjes aan het uitdelen aan het thuispubliek.

Om een lang verhaal kort te maken: de Trappenheimers wonnen relatief makkelijk met 7-0 en pakken drie belangrijke punten in de strijd om de 5e plaats. Het zwarte beest van weleer was een olifant, die dit keer een mug gebaard heeft. En, zo vertelde Diederick achteraf in de cafetaria, ze wilde zelfs geen Fnac-kaart kopen.

Onze vriend Chokri, waarvan de achternaam me even ontsnapt, blijkt niet zo heilig als zijn meelijwekkende optredens na het Pukkelpopdrama doen vermoeden. “Neen, doe het niet, eis alsjeblief geen drankbonnen terug”, zo smeekte de socialistische vlegel aan iedereen die het wilde horen. “We hebben al zo weinig centjes, en ik moet die dure zinger – zongwriters nog betalen, en al die arrogante rocksterren, en we hebben al zo weinig centjes, en dan komen jullie nog vragen om drankbonnen, terwijl jullie amper 120 euro hebben betaald voor een ticket, en we hebben al zo weinig centjes, jongens jongens jongens toch…”. Loser.

Het artikel is redelijk lang, maar zeker de moeite waard om eens door te lezen: http://www.knack.be/opinie/blogs/meulenaere/que-pasa/opinie-4000012701839.htm

Ik zet er bijvoorbeeld nu al 100 euro en mijn beste fles wijn op dat Mia alweer in de top 10 zal belanden. En hoezeer ik ook probeer om Nothing really ends op nummer 1 te krijgen, het zal alweer njet zijn. Het ter ziele gegane Jobbery dan maar? Mijn persoonlijke interpretatie van Roebieroebieroebieroebie, die ik op tijd en stond wel eens op gracieuze wijze te berde durf brengen terwijl ik ‘s ochtends sta aan te schuiven? Ik ben er nog niet helemaal uit. Waarvoor mijn welgemeende excuses aan Studio Brussel en de stilaan wanhopige Thomas De Soete.

Tijdloos of niet, voor mij is Florence en haar machien alleszins de artieste van 2011 geworden. Ceremonials is met een straatlengte voorsprong (ik heb het gecheckt op google streetview) de beste plaat van het jaar, getuige onder meer het volgende geniale nummer. De clip is een beetje aan de morbide kant, daarover gaan we niet redetwisten. Maar als Florence graag met een breinaald in een pop zit te poken, wie ben ik dan om daar een opmerking over te maken?

Hiermede wil ik U vragen of U onze afwatering eens in handen wil nemen.

————————————
 
Wij verzoeken meer gas, daar ik op 5 maart een zoon heb bijgeboren, wat met door de drukte geheel door het hoofd is geschoten.

———————————–
 
Mijn moeder werd door de tand des tijds gedwongen bij mij te komen wonen..

———————————–
 
Mijn gezin telt vier ledematen.

———————————–
 
Daar mijn vrouw een zoon ter aarde heeft
geschonken, zitten we van alles zonder

————————————
 
Mijn vrouw moet hete zitbaden gebruiken, als de kachel brandt moet ze het daarop doen.

————————————
 
Bij een ontploffing heeft mijn zus haar man en haar hele inboedel verloren.

————————————
 
Door omstandigheden moet ik mij meerdere keren per week wassen, daar ik alles in het donker moet doen verzoek ik U of ge me een eindje tegemoet wil komen.

————————————
 
Wij moeten dringend een andermans woning, wegens ziekte van mijn vrouw heb ik tijdelijk een ander gehad.

————————————
 
Ik ben zuinig, want ik ben niet zomaar iemand die gas laat ontsnappen.

————————————
 
Mijnheer, toen ik een kachel had deed ik vaak een hoop op de kachel, maar nu moet ik alles op het gasfornuis doen.

————————————
 
Wij zitten zo krap dat de buren naast ons griep hebben en ons door de muren aansteken, als ge eens poolshoogte komt nemen kunt ge ook de koorts krijgen.

————————————
 
Aan de ene kant is mijn vrouw in verwachting en aan de andere kant regent het binnen.

————————————
 
De W.C. is bouwvallig en zodoende kunnen we daar niet langer huizen. Als het hard waait, zijn we met levensgevaar verbonden.

————————————
 
Ik heb reumatiek en een kind van vijf jaar. U moet er iets aan doen.

————————————
 
Ik heb vier dochters open en bloot op zolder liggen, komt U eens kijken?

———————————–
 
Even leg ik mij bij U neder om U enkele letters toe te dienen.

———————————–
 
Ik zit uit nood in een onverklaarbare woning.

———————————–
 
Ik moet elke dag bevallen en daarom wordt mijn woning te klein.

———————————–
 
Ruim zes jaar ben ik getrouwd met een kind van zes jaar.

———————————–
 
De W.C. is lek aangezien we met dertien wonen.

———————————–
 
Wilt U naar mijn bovenkamer laten kijken, want die zit vol nare
beesten.

———————————–
 
Ik heb zo’n last van mieren in mijn fundamenten.

———————————–
 
Het vocht dringt door de muren van mijn schoonmoeder die helemaal al beschimmeld en verrot is.

————————————
 
Mijn man ligt met brongieters en mijn borsten piepen ook al.

————————————-
 
Ik lig al twee weken in bed met igias, ik hoop dat ik het goed schrijf, anders denkt ge nog dat het een Poolse violist is.

————————————
 
Wij kunnen de was niet drogen, mijn vrouw zit al veertien dagen
met haar ondergoed omhoog en niemand die komt kijken.

————————————-
 
Het vijfde kind is op komst en staat voor de deur.

————————————–
 
Mijn buurman stinkt naar gas, ik denk dat hij een gat heeft.

————————————-
 
Ik wil mijn gat dichten, ik heb er last van.

————————————-
 
Ik ben verstoten van de W.C. Denkt U eens in, Burgemeester, U en Uw hele gezin, schijtend op een emmer, met een eerbiedige verontschuldiging richt ik mij hiervoor tot Uw edelachtbaarheid.

————————————-
 
Weleerwaarde Burgemeester (…) hiermede kom ik U een aanzoek doen om Uw welwillende goedheid. Mijn woning wordt te klein want
ik krijg ieder jaar een kind bij. Daar moet U iets aan doen, want ik ben niet bij machte.

————————————-
 
Mijn vochtontwikkeling in mijn huiskamer is niet meer uit te houden.

————————————-
 
Ik heb een lekhaasje op zolder die naar beneden is gekomen.

————————————-

De hond blaft de hele avond en met de kat is het hetzelfde geval.