Als Gert in Frankrijk

6 07 2013

77458167_o

We zouden naar Valencia gaan, maar uiteindelijk is het Frankrijk geworden. We zouden gaan raften, maar we rijden de Mont Ventoux op. En ‘we’ zou mezelf en de vrouw van m’n leven zijn, maar het werd… de Gert.

Neemt niet weg dat ondergetekende al helemaal in zomermodus verkeert, nu de koffer van mijn veel te kleine Citroën DS3 twee dagen voor vertrek al vakkundig tegen de grond hangt. Vanaf maandagochtend wordt die 8 dagen lang achtervolgd door rammelende gamellen die we vakkundig aan de uitlaat – excusez-moi, l’échappement – zullen vastknopen. En door een zweem van je m’en foutisme die Gert en ik met de nodige flair door la douce France zal gidsen.

Toch zal het ook een memorabele expeditie worden, boordevol sportieve en niet-sportieve exploten. Twee dagen voor Froomey zijn klimtrein naar de top van de Mont Ventoux jaagt, zal er immers een veel indrukwekkendere trein richting Ventoux terminus stomen. De dartele berggeit Gert Van Looy vormt dan namelijk een legendarische tandem met de Alberto Contador van het Heverse wielrennen, ofte mezelf. Onverstoorbaar zullen we de 22 km lange klim voor onze rekening nemen, slechts opgehouden door enkele gedopeerde wielertoeristen die vergeefs onze veel te flukse wielen willen grijpen. Geen idee of Monsieur Ventoux klaar is voor ons, maar wij zijn alleszins klaar voor hem. Beschouw het als een ultiem eerbetoon aan Koning Albert. Of ook niet.

A propos: mocht Gert jullie iets vragen, ‘Sommet 1912 m’ is wel degelijk een discotheek op de top van de Mont Ventoux.





Waarom de Trappenheimers dit seizoen geen kampioen zijn geworden… maar volgend seizoen wel

29 05 2013

Aan het begin van het voorbije zaalvoetbalseizoen was ik er als ambitieuze voorzitter rotsvast van overtuigd dat mijn bende kloefkappers eindelijk eens kampioen zou worden. Nu, 9 maanden en talloze nederlagen later, heb ik mijn ambities danig moeten bijstellen. Een relaas van een seizoenseinde vol verrassende wendingen.

Twee weken geleden, net na het faillissement van Germinal Beerschot, werd ik gebeld door een zekere Patrick De Cuyper. Of ik niet geïnteresseerd was om het stamnummer van de Trappenheimers te verkopen en aan het hoofd te komen van een Antwerpse topclub? “Wel, Patrick, daar zeg je zoiets”, was mijn eerste reactie. “Moet je weten, die Trappenheimers waren echt geen schop onder hun ***** waard dit jaar. Het vervolg laat zich natuurlijk raden, beste Patrick”, ging ik verder. “De afterpartypoezen bleven weg, de supportersinkomsten gingen in rechte lijn naar beneden, en het spelniveau was werkelijk bedroevend. Neem nu de Koen: katholieker dan de paus, maar als het op voetballen aankomt kan hij nog één en ander leren van onze vriend Fransiscus. Om van Jozef ‘P’tit Pele’ Ratzinger nog maar te zwijgen. Om een lang verhaal kort te maken, want ik weet dat je een druk bezet man bent, Patrick, misschien kan het me inderdaad interesseren om de hele boel op te doeken en een succesformatie te bouwen op de ruïnes van het ter ziele gegane Germinal Beerschot. Laat ons een sluwe en achterbakse constructie uitwerken, zodat we alle partijen op snelheid kunnen pakken!”. Doch toen botste ik op een groot obstakel: Patrick had al ingehaakt om linea recta richting Oostende te stomen met zijn aftandse Fiat Multipla. Loser.

Kort samengevat komt het er dus op neer dat ik ook volgend seizoen nog in de Kampenhoutse Liga zal moeten aantreden met dezelfde zevenderangsvoetballers. Akkoord, de laatste wedstrijden legden we wervelend totaalvoetbal op de vloer, maar dat had uiteraard veel meer met mijn eigen groeiende vormcurve te maken dan met de individuele klasse van mijn ploeggenoten. In de wandelgangen wordt gefluisterd dat onze voetballende vogelverschrikker, de genaamde Vanderlinden Michel, zijn wondersloffen tijdelijk aan de haak hangt. ZVC De Kurreworsten is naar het schijnt geïnteresseerd, al lopen de gesprekken vooralsnog moeizaam. “En Michel, wat is uw beste positie op het veld?” “Nee, ’t is nikske, ’t is nikske”. Gelijkaardige gesprekken zijn inmiddels aan de gang tussen De Trappenheimers en goaltjesdief Bert ‘Bousse’ Bouserie, een woelwater van het zuiverste water. “Bert, we zijn eigenlijk op zoek naar een zwarte parel, en ik zie dat jij redelijk blank bent. Zou je het zien zitten om… je weet wel… he?” Een akelige stilte volgde, op een akkoord is het dus nog even wachten.

Niettemin ben ik als voorzitter redelijk optimistisch dat we na een kwakkelseizoen volgend jaar een gooi zullen doen naar de oppergaai in de Kampenhoutse Liga. De dartele veulens van weleer zijn volbloed raspaarden geworden, Patrick De Cuyper zal zonder enige twijfel een akkoord bereiken met La Seleccion – kinderen onder elkaar – en Michel zal alsnog op de spelerslijst blijven staan om in de titelwedstrijd het beslissende doelpunt te maken met een fabelachtige retro. Laat die afterpartypoezen maar komen.





Django

5 03 2013

Afbeelding

Hoe Tarantino het telkens weer flikt, Joost mag het weten. De man propt ordinaire rapmuziek in een western, komt aanzetten met een film die bovendien platvloers racisme predikt, en blijft zweren bij een vijvertje acteurs die al zowat 40 jaar lijken mee te draaien. En toch brengt hij met Django Unchained de beste film aller tijden uit. Alweer.

Op filmtechnisch vlak is Tarantino een genie. Je hoeft niet het creatieve en uitvoerende brein zijn achter kaskrakers als Transport.TV en Fleet.TV om dat te zien. Zelfs de ietwat simpel uitziende blonde deerne die gisteren een rij voor mij had plaatsgenomen, kwam tot een gelijkaardige conclusie (“moddervette film! Gaan we nu cocktails drinken in de Seven Oaks?”). Tarantino – de naam alleen al – creëert torenhoge verwachtingen, en lost ze vervolgens moeiteloos in. Dat hij tot voor kort geen enkele ervaring had met westerns, camoufleert hij ruimschoots met een dosis vakmanschap die ze in het minuscule regisseurswereldje nog niet gauw zullen evenaren. Beeld na beeld, woord na woord en schot na schot bespeelt de man de juiste snaar, daarbij uiteraard wel geholpen door briljante acteurs en een budget waar Transport.TV alleen maar van kan dromen.

Toegegeven, het verhaal achter Django Unchained is niet bijster diepgaand. Neger zkt. vrouw en knalt daarbij op alles wat beweegt, daar komt het een beetje op neer. Vooral het laatste half uur viert het expliciete geweld (de Q-factor waar ik een beetje van huiver) weer hoogtij, naar aloude gewoonte van meester Tarantino. Django schiet echter te laat in gang om het feest letterlijk te verknallen, want de eerste twee uur zijn volgens de filmkenner in mezelf (gemiddeld 4 films per jaar, alstublieft) om duimen en vingers bij af te hakken. Om een lang verhaal kort te maken: What’s that nigger doing on a horse? Hoed af, Q.





Lang geleden

4 01 2013

“Dag Primus, lang geleden?”, zo trapte mijn onzichtbare WordPressmanager een open deur in. “Ik dacht al dat je niet meer zou terugkomen.” Wel, eerlijk gezegd, dat dacht ik ook. 2013 dacht er anders over.

Vooreerst dien ik me uitgebreid te verontschuldigen bij mijn trouwe lectoraat – de talrijke lezers die dag na dag naar Primus inter Pares surften en telkens vurig hoopten er een nieuwe post terug te vinden – voor mijn onaangekondigde sabbatperiode.Ik had het zelf ook niet bepaald zien aankomen, maar: ik kan het uitleggen. Om een lang verhaal kort te maken: het is allemaal de schuld van Dimitri Verhulst. Dekselse Dimitri schrijft beter dan ik, en daar word ik soms nogal neerslachtig van. Gelukkig ben ik een betere voetballer dan Dimitri Verhulst, zie ik er ondanks mijn 26 levensjaren veel beter uit en worden mijn stoofpotjes op grootmoeders wijze door zij die het kunnen weten veel hoger ingeschat dan die van hem, of ik was er nog helemaal aan ten onder gegaan. En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn allergrootste talent: het schrijven van romans waarin 85 % van de zinnen eindigt op een punt.

Laten we het eens over die wel zeer specifieke kwaliteit hebben. Of over een andere, zo u wil. Zo ben ik bijvoorbeeld ook een notoir fuifbeest. Dat ga ik vanavond eens te meer bewijzen in het Leuvense uitgaansleven, alwaar ik verwacht word voor het vieren van Ineke’s 30e verjaardag. Tal van andere Trappenheimers zullen ook present tekenen, waardoor dit evenement spoorslags mag rekenen op buitensporige media-aandacht. Even werd er zelfs gesuggereerd dat Trappenheimers-coryfee Jeroen Wierinckx zou afzakken naar café Alegria, maar dat gerucht werd door zijn persoonlijke fansite “De schelp van Jerre” (www.deschelpvanjerre.be) gauw weer de kop ingedrukt. Arme Ineke.

En zo komen we automatisch bij de kern van de zaak: de inmiddels al 30e verjaardag van Trappenheimers-WAG Ineke. Een verontrustend gegeven, te meer daar de andere Trappenheimers – mezelf incluis – niet meteen aanstalten maken om voor kleine Trappenheimertjes te zorgen. Als voorzitter begin ik er zelfs een beetje nerveus van te worden, vermits de tand des tijds stilaan vat begint te krijgen op onze eens zo dartele spelersgroep. Doelman Björn sukkelt van de ene blessure in de andere, en heeft op de koop toe een blunder van jewelste begaan door een dochter op de wereld te zetten. Bij Koen is het vet al lang van de soep, Peter gaat liever de bloemetjes buitenzetten in Amerika en Diederick maakt er een erezaak van om zijn carrière af te sluiten zonder de bal met rechts geraakt te hebben.

In plaats van nog langer aan te modderen, zouden we beter een voorbeeld nemen aan onze tegenstander van morgen, Hermes. Daar zagen ze 18 jaar geleden de bui al hangen, en zijn ze in allerijl nieuwe Hermesjes beginnen kweken. Nu de eerste generatie stilaan fin de carrière is, staat de opvolging klaar om ons morgen een pak voor de broek te geven. Tenzij Michelinho de boodschap goed heeft begrepen, vanavond de WAG van zijn leven aan de haak slaat en morgen nog eens met scherp schiet. Tijdens de match, niet ervoor.





Waarom de Trappenheimers dit seizoen kampioen worden

1 09 2012

Vanavond trappen de Trappenheimers hun derde seizoen in de Kampenhoutse Liga op gang. Geen weldenkend mens die eraan twijfelt dat de gouden generatie van Cochivo dit seizoen tot het bittere eind zal meedoen voor de prijzen. Enkele bookmakers suggereren zelfs dat de Trappenheimers dit seizoen de hoofdvogel zullen afschieten. En ze weten verdomd goed waarom.

De Trappenheimers staan voor het seizoen van de waarheid. De dartele veulens van weleer zijn volbloed raspaarden geworden, en worden voortaan geflankeerd door enkele sluwe voetbalvossen die hun slinkse streken inmiddels hebben doorgegeven aan de jonge garde. Met name van Maarten, een 29-jarige spelverdeler die barst van het talent maar zijn carrière vergooide door een teveel aan warme porties gemengd, wordt dit seizoen heel veel verwacht. Acties maken, kwistig strooien met geniale passes, onstuimig tackelen tot de scheidsrechter erbij neervalt, het hoort allemaal tot zijn vaste takenpakket.

Net voor het verstrijken van de transferdeadline slaagde het Trappenheimersbestuur er nog in om topspits Tim Meuris in te lijven, al speelden er ook een aantal extrasportieve redenen mee in het beslissingsproces. Naar verluidt was het bestuur vooral te spreken over WAG Ineke, die nu al alle covers van de plaatselijke sportkranten siert. Handige bijkomstigheid is dat Tim een wel heel grote neus heeft voor doelpunten, en dat hij met zijn blitse Honda Civic elke tegenstander weer te imponeren van zodra hij de parking opdraait/opdrift.

De twee nieuwkomers zouden samen met de vaak onzichtbare joker Kristof Somers dus wel eens het verschil tussen winst en verlies kunnen betekenen dit seizoen. Toch is er de voorbije jaren hard gezwoegd en is de basis voor de titel al langer gelegd met de bestaande kern. Een korte bloemlezing.

1 Björn Pira

Björn begint aan zijn tweede seizoen bij de Trappenheimers, en heeft zich in de voorbereiding het snot voor de ogen gekeeperd om te bewijzen dat hij ondanks zijn stilaan gezegende leeftijd nog steeds met de absolute top meekan. Onze aalvlugge ballenmagneet gooit tegenwoordig ook uit met een chirurgische precisie, en strooit nog steeds kwistig met kushandjes naar de spionkop wanneer hij voor de zoveelste keer werkloos moet toekijken. Om ervoor te zorgen dat Björn mentaal niet ten onder zal gaan aan de immense populariteit en de grote media-aandacht, heeft het bestuur beslist om hem te laten bijstaan door een als curryworst verklede mental coach: Curryworst Kevin.

2 Kristof Winckelmans

De Lionel Messi van de lage landen, of op z’n minst van Groot-Hever, is gretiger dan ooit. Tal van Europese grootmachten – we noteren Anno ’83, RS Corsica, United, Lovinho, Storm 05 en een niet nader genoemde Belgische topclub – trokken aan zijn mouw, doch de Trappenheimer in hart en nieren liet zich niet weglokken door het grote geld. “Op mijn 25e is het tijd voor een eerste orgelpunt”, zo liet hij reeds ontvallen in Extra-Time. Het brilletje van Frank Raes tuimelde spoorslags op de grond, waarna de regisseur Bossie aanmaande om snel een flauwe mop ten berde te brengen. Al kan dat ook aan het naakte binnenkomen van sidekick Ben Verhelst gelegen hebben (zie verder).

3 Ben Verhelst

Hoewel Ben dit seizoen alleen nog maar de voorpagina’s haalde door naakt binnen te komen in de tv-studio van Extra Time, wordt er ook op sportief vlak heel wat van de boomlange boom verwacht. Vorig seizoen bleek de geblesseerde Ben immers de ontbrekende schakel tussen verdediging en aanval, waardoor de Trappenheimers het seizoen afsloten op een teleurstellende achtste stek. De technische staf bezorgde Ben tijdens het tussenseizoen de brochure ‘Ik moet dringend stoppen met onmogelijke volleys vanuit alle hoeken’, een gewaardeerde uitgave van Uitgeverij Van den Zegel. Helaas heeft de auteur zelf er weinig van opgestoken, maar daar komen we later nog uitgebreid op terug.

4 Peter Lanens

Snoodaard Peter Lanens is vooralsnog de Kop van Jut bij de Trappenheimers. Al maandenlang belooft hij de ploeg uit te nodigen op een gezellig samenzijn in zijn idyllische tuin met bijbehorende barbecue en een overvloed aan al dan niet alcoholische dranken, maar tot op heden blinkt die uitnodiging van Lanens vooral uit in afwezigheid. U merkt aan mijn ietwat agressieve schrijfstijl en aanzienlijk harder getokkel dat er onderhuids dus wel wat wrevel heerst wanneer de naam Peter Lanens valt.  Kl***! F**K! Piep! Tuut!   Correctie: Peter is een toffe peer. Al een geluk dat mijn eindredacteur mijn stukjes grondig censureert, of er waren weer harde woorden gevallen.

5 Diederick ‘Diederinho’ Breysem

Diederinho ‘Dirk’ Breysem, de Rocky Peeters van het Hageland, is duidelijk overgemotiveerd om zich dit seizoen in de kijker te spelen. Uit goede bron vernamen we zelfs dat Diederick vanavond een propere onderbroek zal dragen om een betere (lees: frissere) indruk te maken bij de scheidsrechter. Diezelfde bron meldde ons ook dat Ben Verhelst opnieuw zonder onderbroek zal spelen, al was het maar om zijn doelpunten op een wel heel aparte manier te kunnen vieren. “Mijn truitje uittrekken is geel, maar over mijn broek is niks gezegd”, zo liet Ben zich nog ontvallen. Waarna hij met een brede grimas in zijn Porsche Cayenne Turbo stapte om 3 meter verder tegen een paaltje te rijden.
Doch we hadden het over Dirk Breysem, de man die letterlijk op één been en (vaak ook letterlijk) met de vingers in de neus stand houdt in de Trappenheimersdefensie. Diederinho heeft zelfs een royale sponsordeal bij Bio-Planet op zak. Binnenkort zal Diederick in een reclamespot over bio-choco opduiken, waarin hij met 7 negers een regendans doet en vrolijk “bio-choco, smullen ho ho!” staat te kwelen.

6 Stefan Schelkens

Hij wordt wel eens de Eden Hazard zonder kompas genoemd, al was het maar omdat hij zelf ook niet goed weet waar zijn overloze creativiteit naartoe leidt. Helaas zullen de Trappenheimers het dit seizoen een tijdlang zonder Stefan moeten stellen, die nog volop revalideert na een zware knie-operatie. Stefan werd al meermaals gespot in het Brusselse gerechtsgebouw, wat er zou op kunnen wijzen dat de voormalige dribbelkont op het foute pad is terechtgekomen. Volgens meerdere bronnen heeft Schelkens zich schuldig gemaakt aan het verduisteren van curryworsten, die hij nadien aan een vriendenprijs verpatste aan de Kurre van de Kampenhoutse cafetaria. Gelukkig had curryworstenkenner Björn Pira, waar we eerder al over spraken, de louche praktijken van beide ongure figuren al snel in de smiezen. “Ik proefde gewoon dat de porties gemengd niet meer uit de Aldi kwamen, eerwaardige” zo verklaarde een ontgoochelde Björn aan de rechter. Waarna hij de waterlanders de vrije loop liet en getroost moest worden door de 25-jarige blonde stoot die na hem moest getuigen over de handtastelijkheden van een zekere M. Vanderlinden. Maar ook hier weer komen we zo dadelijk nog op terug.

7 Koen Van den Zegel

Koen Van den Zegel, Elroy met cape voor de vrienden, is niet langer de opportunistische goaltjesdief waar hij jarenlang voor versleten werd. Koen heeft zich omgeschoold tot een complete voetballer die aanbrengt, klaarlegt en afwerkt, naar het voorbeeld van zijn grote held Kristof Winckelmans (uiteraard vertel ik dit niet zelf, maar heeft mijn eindredacteur die logische vergelijking gemaakt). Enige minpunt is dat Van den Zegel nog steeds van die avonden beleeft waarin het hem allemaal te veel wordt. En dan… valt er geen land meer mee te bezeilen. Volleys en tegenstanders keilt hij de tribune in, de scheidsrechter moet vluchten voor zijn leven en de kleedkamer wordt na de wedstrijd in geen tijd herschapen tot een slagveld. Gelukkig heeft het Trappenheimersbestuur ook hiervoor de passende oplossing klaar: Curryworst Kevin zal zich na de psychologische sessie met doelman Björn omkleden tot Schietschijf Sonny, waarna Koen al zijn lusten mag botvieren op de arme Kevin (of Sonny, zo u wil).

14 Michel Vanderlinden

De laatste reden waarom de Trappenheimers dit seizoen kampioen zullen worden, heet Michel Vanderlinden. Onze enige international – Michel spreekt immers beter Frans dan Molière himself – bezorgt de club uiteraard heel wat extra aanzien in de Franse sportpers. Benieuwd hoe lang het zal duren alvorens onze wedstrijden live te volgen zullen zijn op de Franse betaalzenders. Volgens voetbalkenner Tom Coninckx wordt Michel dit seizoen de revelatie in de Kampenhoutse liga. Sluwe Tom zou het natuurlijk wel eens bij het rechte eind kunnen hebben, want nu Michel persoonlijk begeleid wordt door spitsentrainer en ex-doelman Jeroen W., weet hij als geen ander hoe hij de bal in het mandje moet leggen. Toen we ex-voetbalcoryfee Wierinckx peilden naar zijn geheim, liet hij alleen volgende quote optekenen: “Diep! Schieten! Zeg pa, breng voor mij eens ne ‘vesse’ Sprite”. De tegenstand is gewaarschuwd.





Hommeles op de petanquebaan

15 08 2012

Consternatie alom bij de organisatoren van het vermaarde Boortmeerbeekse petanquetornooi, dat aanstaande zondag plaatsvindt. Vanochtend lekte immers uit dat de absolute smaakmaker en publiekslieveling – zoek niet verder, ik heb het uiteraard over mezelf – zondag verstek geeft omdat hij zich in de Waalse wateren wil gaan bewijzen als kajakker. De hele petanquewereld blijft verweesd achter.

Toen het trieste nieuws het imposante kantoorgebouw van de petanquetornooi-organisatie bereikte, moesten er naar verluidt een aantal ramen en bejaarde vrijwilligers aan geloven. Dat kwam omdat voorzitter Willy uit pure frustratie en wanhoop een aantal petanqueballen in de lucht had gekeild. Toen de gemoederen bedaard waren, de verloren tanden bijeengeraapt en arme Frans afgevoerd – de begrafenis is voor volgende woensdag – werd de communicatieverantwoordelijke Josianne (82) met de taak belast om op mij in te praten door al haar vrouwelijke charmes in de strijd te gooien. Dat lukte maar matig.

Bijgevolg zal ik aanstaande zondag niet schitteren op het Boortmeerbeekse petanqueterrein, maar wel op de Lesse. Met het oog op een olympische medaille in 2016 zet ik er mijn eerste stapjes in het kajakken, een schuchtere poging op stilstaand water daargelaten. Ik ben overigens nog op zoek naar een paar M en V’s met vaartalent om mijn kajakdebuut luister bij te zetten. Kandidaturen mogen spoorslags opgestuurd worden naar ikwilmetkristofindeboot@primusinterpares.be .  

Ondertussen lijkt de hele kwestie uit te draaien op een communautaire rel tussen de gemeente Boortmeerbeek en Elio Di Rupo – zondag zal er tijdens het petanquetornooi een minuut stilte gehouden worden om mijn afwezigheid te gedenken, gevolgd door een striemend fluitconcert aan het adres van onze Waalse vriend. Volgens de laatste voorspellingen zal dat zo’n 12 hartaanvallen opleveren bij opgehitste bejaarden, waarvan zeven met dodelijke afloop. De lokale petanquegod Freddy Vandewiele zal nadien optimaal profiteren van mijn afwezigheid en het tornooi op zijn naam schrijven, al bestaan er ook sterke vermoedens dat dekselse Freddy aan de doping zit. Het petanque anti-dopingagentschap PADA onderzoekt de zaak.

Bij mezelf rijzen er ondertussen nog heel wat vragen bij mijn kajakdebuut: wat gebeurt er bijvoorbeeld als mijn peddel het ruime sop kiest? Staan er parkeersensoren op onze boot? Wie komt ons depanneren als de motor in duigen valt? Niet dat ik iets heb tegen Walen, maar ik vind het allemaal niet terug op hun websites. Dat er een busje klaarstaat om mezelf op te pikken aan de aankomst, dat wel, maar is dat niet vanzelfsprekend voor een toekomstig olympisch kampioen?





Maratò de Barcelona

1 08 2012

Een volstrekt normale zondagochtend, lang nadat Kristof Christophe werd. Typische taferelen die zich volkomen voorspelbaar volstrekken. Enkele geiten grazen gretig op hun heuvelachtige, lommerrijke weiland. Staalblauwe hemel, dat spreekt voor zich. Even verderop, een oude man die samen met zijn kleinzoon de kippen voedert nabij een klein, sympathiek boerderijtje. De kranige buurvrouw fietst op haar eigen tempo naar de lokale zondagse markt om er haar wekelijkse voorraad groenten in te slaan en zegt en passant vriendelijk gedag. Het leven zoals het is, Zuid-Frankrijk. Het leven zoals het hoort te zijn.

De vogels fluiten, ik fluit terug. Ja, het leven heeft me assertiever gemaakt. De vrouw van mijn leven – zo ze al bestaat en ik ze bij toeval ook nog ergens heb ontdekt tijdens mijn slecht bewegwijzerde levenswandeling – geniet van de eerste zonnestralen vanop het terras, vers gezette koffie in de aanslag. De jaren lijken maar geen vat op haar te krijgen, in tegenstelling tot mezelf. Neen, met die knieën en enkels komt het echt niet meer goed. “40 jaar geleden”, zo orakel ik tegen de kleine Wout Winckelmans zoals een oude knar hoort te orakelen, “40 jaar geleden liep uw bompa nog de marathon van Barcelona”. Het zou het sportieve hoogtepunt uit mijn veel te sportieve leven worden.

Het jaar 2014, of 2015, ik wil er vanaf zijn, ergens in maart. De Trappenheimers bestonden zelfs nog in die tijd, op de vele babyborrels werd nog niet gesproken over de ongetwijfeld volgende scheidingsfeesten, en Primus inter Pares berichtte enkel nog over de voorbereiding op die bewuste marathon van Barcelona. Ik zat op de top van mijn kunnen, had een jaar lang gezwoegd en gezweet om van mezelf een echte langeafstandsloper te maken. Een marathon uitlopen, het hoefde zelfs niet snel te zijn, dat wilde ik later graag aan mijn kleinkinderen kunnen vertellen. Als ik er ooit al zou hebben.

Aan tafel werd er vaak nogal lacherig gedaan over de heroïsche sportprestaties van den bompa. Toegegeven, na 40 jaar stel ik de dingen nog altijd graag spectaculairder voor dan ze zijn.

– “En toen liep ik na 30 kilometer nog als een volleerde Usain Bolt de Montjuic op! Wout, ge had het moeten zien: zelfs Diederick moest de rol lossen…
– “Hoe komt het dan dat Diederick 17 minuten voor u aan de aankomst was, bompa?”
– “Ja suske, dat weet ik niet hoor, waarschijnlijk weer een missing van die Spanjaarden.”

Wat een pienter kind toch, die Wout. Dat moet hij van zijn bompa hebben. Op de achtergrond brengt Ben Howard zijn tijdloze ‘Only love’ voor de zoveelste keer ten berde, Club Brugge heeft volgens de krant alweer verloren tegen RS Corsica. Doch dat was ergens wel te verwachten: ze speelden op verplaatsing in de Wincky Arena. X (vrouw van mijn leven, naam later in te vullen) lacht, het leven kabbelt rustig verder. Maar het kan ook helemaal anders lopen. On verra.  








%d bloggers liken dit: